شعر فارسی آیات غمزه

«قدرت وطن حضور مردم است»

علی داوودی — Tue, 31 Mar 2026 10:59:00 GMT

شب
حول و حوش هفت و نیم، هشت
موشک آمد و...
گذشت...

قیل و قال جنگ
در دل شعارهای جمعیت گم است
از صدای بمب و موشک و غریو انفجارها بلندتر،
این ترنّم است:
«قدرت وطن حضور مردم است»

این زوزه‌ها صدای شجاعت نیست

مجتبی حاذق — Wed, 25 Mar 2026 15:22:00 GMT

جنگنده های وحشی طغیانگر
پهپادهای هرزه‌ی هرجایی
ترسیده‌اند
این زوزه‌ها صدای شجاعت نیست
این بمب‌های گیج
ولگردهای مست بلاتکلیف
معلوم نیست روی کدامین سقف
آوار می‌شوند
معلوم نیست زیر همین آوار
چندین و چند کودک خوابیده
بیدار می‌شوند
این گرگ‌ها
حرف حساب را که نمی‌فهمند
هرکس شبیه ما
با گرگ‌ها مواجهه خواهد داشت
باید زبان زور بلد باشد
باید جواب مشت، لگد باشد
ما را ببین
این لشکر همیشه مهیا برای مرگ
دل کنده از ظواهر دنیا
جمعیت همیشه پریشان که سال‌هاست
از خود گذشته‌است
این ملتی که بنده‌ی الله‌اکبر است
کوچکترین حماسه‌‌ی آن
در معرکه، برای خدا دادن سر است
حالا برابرش
صف بسته است لشکر فرعون
بر ناوهایشان
چون پیروان سامری و گاوهایشان
مانند قوم نوح
مانند قوم عاد و ثمود
نابود می‌شوند
روزی که هیچ جای تأسف نیست
این وعده‌ی خداست
در وعده‌ی خدا که تخلف نیست
پس ای برادران
در این نبرد
پیش از سلاح و تیر و پدافند داشتن
ما را بس است
ایمان به وعده‌های خداوند داشتن

با همین صدا شهید می‌شوند

مجتبی حاذق — Sun, 15 Mar 2026 13:41:00 GMT

با صدای نسبتا مهیب
خواب کوچه می‌پرد
قلب خانه تند می‌زند
از شکستِ بغضِ شیشه‌ها
بر زمینِ خانه مین گذاری است
رنگ همسرم پریده است
بچه‌ها به من نگاه می‌کنند
من به بچه ها نگاه می‌کنم
فکر می کنم
سال‌هاست
بچه‌های غزه با همین صدای نسبتا مهیب
خواب می‌روند
با همین صدا بزرگ می‌شوند
با همین صدا شهید می‌شوند
موج فکرهای سهمگین
ناگهان مرا درون خویش غرق می‌کنند
فکر می‌کنم
راستی
بچه‌های من چقدر با
بچه‌های غزه فرق می‌کنند؟!

کارخانه‌های شیرِ خشک را بزن

نجمه بناییان بروجنی — Sun, 15 Mar 2026 13:03:00 GMT

کارخانه‌های شیرِ خشک را بزن
سال‌هاست
بره‌های ما
حريف گرگ می‌شوند
بچه‌های سرزمین من
بدون شیر هم بزرگ می‌شوند

دل خوش نمی کنم به تسلای دشمنم/ صاحب عزا منم

افشین علاء — Tue, 17 Feb 2026 08:29:00 GMT

از سرو قامت پسران
از ساقه‌های نازک اندام دختران
غسال‌خانه‌ها شده مالامال،
باید پی کدام‌یک از پاره‌های تن
مبهوت و لال
با قامتی خمیده بگردم؟
با چشم کور خویش چگونه
دنبال نور دیده بگردم؟
نام یکی از این‌همه فرزندان
چون در شناسنامه‌ی من نیست،
پنداشتی که خاطرم آسوده‌ست؟
پنداشتی که یک سر سوزن توان و تاب
باقی است در تنم؟
نام مرا
در صدر کشته‌ها بگذارید
صاحب‌عزا منم!

‌از سردخانه آمده‌ام بیرون
با پای ردشده از خون
از خون پایمال
باید کسی به داد رسد، اما
جلادم آمده‌ست به استقبال!
تیغش در آستین
این درد را کجا ببرم؟
وقتی که دست یخ‌زده‌ام را
دستی نجس گرفته به دلداری
دست پلید فرقه‌ی خونخوار “ابستین”
با ادعای همدلی و یاری
این درد را کجا ببرم؟
وقتی سپاه مغول
اطراف صاحبان عزا را گرفته‌اند
با تاج‌های گل
آیا درست می‌شنوم؟
این همنوایی شوم
آیا برای غربت ایران است؟
یا این هجوم
این ناله‌های گنگ و شبیخون سایه‌ها
کابوس سهمناک شب صاحبان سوگ
هذیان تلخ شام غریبان است؟
اینها چه می‌کنند
در مجلس عزای جوانان میهنم؟
صاحب‌عزا منم!

از باختر
اکوان دیو،
نزدیک‌تر
کفتار طفل‌خوار تل‌آویو،
با پوزه‌های هرزه‌ی خون‌آشام
در سوگ پاره‌های تنم ضجه می‌زنند!
اینان که‌اند؟!
من با وجود شِکوه ز حکام
در کنج خانه، خون جگر می‌خورم ولی
دل خوش نمی‌کنم به تسلای دشمنم
صاحب‌عزا منم!

عفریت قرن، مادر داعش
تور عزا فکنده به سر
توری دگر در آب گل‌آلود
مانند آرواره‌‌ی تمساح

ماهی مگر بگیرد از این رود –
با خیلی از ندیمه و نوکر
زاری‌کنان مقابل رویم نشسته است!
این شوخی سخیف
جز وهن صاحبان عزا چیست؟
شیطان‌پرست فاسد کودک‌خوار
هرگز پی رهایی ما نیست!
زنهار از این سراب دروغین التیام
باید که در جواب
آب دهان به پوزه‌ی چرکش بیفکنم
ای جغد شوم! گم شو از این بام
صاحب‌عزا منم!
نوکیسه‌گان تازه به دوران رسیده‌ای
صاحب‌عزا شدند که عمری
بر سفره‌ی گشاده‌ی بیت‌المال
زالوصفت ز خون وطن باد کرده‌اند
حالا ولی
در برج‌های عاج
مشغول انتشار فراخوانند
تا کشته‌های تازه بگیرند
از مردمی که زخمی تاراج
دل خوش به این جماعت شیاد کرده‌اند
بی‌اعتنا به ناله‌ و هشدار و شیونم
صاحب‌عزا منم!

صاحب‌عزا منم که جوانان سینه‌چاک
وقتی زوال میهن خود را
فریاد می‌زنند
هورا نمی‌کشم
یا کف نمی‌زنم
زیرا ز هر طرف که فتد کشته‌ای به خاک
صاحب‌عزا منم!

هرچند زین درخت
هم خارهای هرز به دستم خلیده است
هم شاخه‌های منحرف خشک
پای مرا و پیرهنم را دریده‌ است،
هرگز به دام تیشه نمی‌افتم
دارد اگرچه آفت بسیار
هرگز به جان ریشه نمی‌افتم
با زخم استخوان هرسش می‌کنم ولی
از بن نمی‌کنم
صاحب‌عزا منم!

صاحب‌عزا منم که نمی‌خواهم
پژواک ضجه‌های جگرهای ریش را
با شیونی دوباره بیامیزم
یا در پی مطالبه‌ای موهوم
فرزند خویش را
از ریسمان پاره بیاویزم
تا کورسوی شعله‌ی امّید
بار دگر زبانه کشد اما
در های و هوی وهم رود بر باد
خود، آتشم ولی
تا عرش اگر زبانه کشد فریاد
هیزم در این تنور نمی‌ریزم
چون دود آن به چشم تو خواهد رفت
ای نور دیدگان!
بگذار سر به جای خیابان به دامنم
صاحب‌عزا منم…

تازه اول محرم است

احسان کاوه — Fri, 27 Jun 2025 08:29:00 GMT

نگاه می‌کنم

از کنار پنجره به آسمان

هیاتی به‌پاست

چشم کهکشان پر از ستاره‌هاست

جای ماه خالی است

چای هم که دم کشید

اشک روی دفتر سیاه من قلم کشید

شور عشق دم گرفت

حاصل تمام عمر

این دم است

تازه اول محرم است

پنبه می‌شود رشته‌های تار عنکبوت

حسین دهلوی — Sun, 22 Jun 2025 07:55:00 GMT

دوده و غبار
روز‌های تار
انفجار پشت انفجار
باز جنگ خیبر است
مثل روز روشن است
این که بی‌گمان سرآمده‌ست داستانتان
ضربه‌های ذوالفقار
نوش جانتان!

دیر نیست اینکه عاقبت به لطف حی لایموت
پنبه می‌شود
رشته‌های تار عنکبوت

شکوهی زنده‌ام آزادم و آزاد می‌مانم من ایرانم

قاسم صرافان — Sat, 21 Jun 2025 07:16:00 GMT

دیار عاشقانم، مهد شیران است آغوشم
کمان آرشم در دست
درفش کاوه بر دوشم
نخواهی دید، در بندم
رهایم، سربلندم
چون دماوندم
کمندی دارم از ایمان و دست دیو می‌بندم
به گاه رزم،
غوغا آفرین، مردان میدانم
هزاران داستان دارم، ز رستم‌های دستانم
به فتح هفت خوان‌ها
با شکوه و فخر می‌خوانم:
من ایرانم
من ایرانم

خزر، دارد خبر از عهد یارانم
بخوان شرح شکوهم را
از امواج خلیج فارس، تا دریای عمانم
اگر نوح ست کشتیبان،
چه باک از موج و طوفانم
محمد کیشم و آزاده‌ای از نسل سلمانم
من از دلدادگان شیر یزدانم
پر از مهر است، آیینم
پر از عدل است، ایمانم
من ایرانم

سرای عشق و امّیدم
فروغ و فرَّهَم، نقش است بر گلدسته‌ها،
بر هر ستون تخت جمشیدم
نه خاکم، آسمانم،
آری! اینک تخت خورشیدم
حریم قدسی شاه خراسانم
بر آن درگاه، دربانم
ستم را برنمی‌تابم
کژی را خوش نمی‌دانم
شکوهی زنده‌ام
آزادم و آزاد می‌مانم
من ایرانم

اگر یک روز افتد، چشم ناپاکان به خاک من
همان دم، دست هم گیرند،
فرزندان پاک من
به همراه سوارانم
ز جای خویش برخیزم
خروشان، دشمنانم را
به جای خویش بنشانم

اگر چه زخمی از آشوب دورانم
من اما سرزمین سربدارانم
بجوشد غیرت از قلب زنان،
از روح مردانم
خوشا شور دلیرانم
خوشا فریاد شیرانم
هزاران لاله روئیده ست از خون جوانانم
من اما زنده‌ام،
سبز و سفید و سرخ می‌مانم
من ایرانم
من ایرانم

ایران اشاره ای به جهانهای ماوراست

قربان ولیئی — Wed, 18 Jun 2025 02:18:00 GMT

ایران
کشور که نیست
منظومه ایست
با بی شمار اختر سرخ و سپید و سبز
چرخنده در مداردرخشان نور و شور
فرزانگیست
مرکز این نظم لایزال
ایران اشاره ای به جهانهای ماوراست
ایران یگانه است
ایران یگانگیست
از خاک پاک حافظ و عطار و مولوی
فردوسی و سنایی و خیام و گنجوی
فواره می زند نغمات روندگی
ایران نمردنیست
ققنوس دیگریست
پیغام آسمانی آن پیک واپسین
در این دیار
آهنگ و رنگ هوشربایی گرفته است
ایران سیاوش است
از خان آتشین
خواهد گذشت
از هفت خان رزم
تا هفت شهر عشق
ایران
کشور که نیست
منظومه است..

این انتقام کشتنِ فرزند ایران است!

حسن صنوبری — Sat, 14 Jun 2025 02:16:00 GMT

اینک زمان تیغ و تاوان است.

امروز،
صبح عزا بود.
امشب ولی شام ستیز و امتحان است.

آنک به کین آنهمه خون:
خون زنان و کودکان بی‌گناهِ خفته در خاک،
خون نجیب زندگی‌بخشانِ دانش،
خون دلاور قهرمانان جهاد و استقامت،
خون غریبان،
خون شهیدان،
گاهِ نبرد و فصلِ طوفان است.

اینک زمان صبر و سازش نیست.
اینک زمان تیغ و تاوان است.

ای شیوه‌دانان طریق ناجوانمردی!
ای شب‌نشینانِ نفور از روز پیکار!
ای در گریز از جنگ‌های چشم‌درچشم
ای از قفا خنجربه‌دستانِ شبِ تار!
این تیرهای آرش، این سیل خروشان،
این دوزخ جوشان سزای کشتن فرزند ایران است.

فرداست روز حیدر کرّار
ای اهل خیبر! قومِ فرّار!
این رعد و برق سهمگین، این تیغ برّان،
شمشیر مولا نه،
که گوشه‌ای از ذوالفقار شاه مردان است!

این خاک، خاکِ پهلوانان است؛
این شهر، شهر شهریاران است؛
دیروزتان گر وقت عیش و گاه عشرت بود،
خواهید دانست،
اینک زمان تیغ و تاوان است.

شلیک!
آتش!
شلیک!
آتش!
این انتقام کشتنِ فرزند ایران است!
این انتقام کشتنِ فرزند ایران است!

پیر پنهان

صادق رحمانی — Mon, 05 May 2025 07:11:00 GMT

در اندوه این عصر دم‌کرده
من رفته بودم ...
به دنبال نامی که بر سنگ‌ها بود و گم شد
در این پیر
این پیر پنهان

نه ماهی که شب‌ها بتابد بر این گور مرده
نه آهی که برخیزد از مادری سالخورده
در این گوشه نامی است خون‌خورده از خشم
در این گوشه اشکی است خشکیده در چشم

پدر زندگی‌ را به یادم بیاور
به یادم بیاور
که در زیر این سنگ کهنه
چه نامی است پنهان
رفیقی که از بوی باروت آبی‌تر است
و مرگش نمک ریخت بر زخم این شهر

و می‌خواستم از سکوتی بگویم که در چشم مادر
غریبانه خشکید
و از هق‌هق مرگ بر گور خواهر

و می‌خواستم از زنانی بگویم
که اندوه دیدار در بقچه‌ی آه‌شان بود
و مردانشان مرده بودند در غربتی دور

به یادم بیاور
چه مردانی از خاک جیرفت در کنج این خاک خفتند
چه مردانی از خاک میناب و بندر
ولی مادری کو؟
که اندوه او را به دامن بگیرد
فقط بادها مویه کردند و شیون
فقط ابرها گریه کردند بر او

و می‌خواستم تا برایت بگویم.
مثل زندانیانی
که با سقف و دیوارها حرف‌ها می‌زنند
و می‌خواستم تا برایت بگویم
مثل مردان کوری که با آفتاب
هم‌سخن می‌شوند

و می‌خواستم تا برایت بگویم
...
دریغا دریغا توان سخن گفتنم نیست

عزیز از تو گفتن
غریبانه‌عهدی است بر عهده من
دریغا دریغا
دهانم در ابعاد این بغض سنگین
در انبوه این داغ گم شد

در اندوه این عصر دم‌کرده
من رفته بودم ...
به دنبال نامی که بر سنگ‌ها بود و گم شد
در این پیر
این پیر پنهان*

*
گورستان پیر پنهان در سال ۱۴۰۰ تخریب شد تا نوسازی شود. اما این گورستان با خود رازهایی داشت.

در کنار غزه‌ی همیشه سبز

فاطمه دبیری — Thu, 27 Mar 2025 14:19:00 GMT

زیر آسمان
زیر بارشی وسیع، از هجوم بمب‌ها
زیر بار سقف خانه‌ها
زیر بارها شکنجه‌ی فجیع؛
زیر چکمه‌های سنگدل‌ترینِ سنگ‌ها؛
روبه‌روی چشم‌های کور این جهان
لحظه‌های شاد کودکانه را
قتل عام می‌کنند..

سمت دیگر زمین
غربِ غرق در غروبِ غیرت و شرف
در کنار نقشه‌های شوم؛
سال‌هاست،
مثل یک مترسک اسیر
پیر و ناتوان نشسته است
نه! به خوابِ مرگ رفته است؛

ای جهان!
ما اگرچه روبه‌روی تیربارهای پیشرفته‌ایم
لحظه‌ای
زیر بارِ تیربارها نرفته‌ایم
پیش رفته‌ایم...
ما
لشکر بدون مرز
در کنار غزه‌ی همیشه سبز
پشت این نوار زنده و غیور
هوشیار
پُر امید و پرتوان
مثل کوه استوار
ایستاده‌ایم....

قضیه همین است

مهدی جهاندار — Fri, 02 Aug 2024 07:35:00 GMT

کسی خواب فرعونیان را برآشفته کرده
کسی برج و باروی نمرودیان را به آتش کشیده
کسی پشت ضحاک را سخت مالیده بر خاک
کسی قصر شدّاد را داده بر باد
کسی ریخته آبروی تماشاچیان را

قضیه همین است
قضیه همین است

اگر ضجه‌ی مادران را شنیدی و چیزی نگفتی
اگر کودکان و زنان را در آغوش هم زیر آوار دیدی و چیزی نگفتی
اگر التماس و تمنّای گنجشک‌ها در شب زوزه‌ی گرگ‌ها را شنیدی و از خواب خرگوشی خود پریدی و چیزی نگفتی
از آزادی و عشق و آبادی و دین و انسانیت دم نزن
چون که دیگر حنای تو رنگی ندارد

قضیه همین است
قضیه همین است

جهان مات این صبر و این بردباری
جهان تشنه‌ی راز این پایداری
جهان خشمگین از قوانین جنگل
سیاستمداران خونخوار انگل
جهان خسته از آن هیولای ملعون
همان دستِ تا مرفق آلوده در خون

قضیه همین است
قضیه همین است

ستم چیست؟
ظلم و فریب و دروغ و زر و زور و تزویر و طغیان و سرکوب و تهدید و تبعید و غصب و فساد و نفاق و ریاکاری و آتش‌افروزی و قلدری و هیاهو و گردن‌کلفتی و بی‌شرمی و قتل و نابودی و یاوه‌گویی و انکار و کتمان و جنگ روانی و آدم‌ربایی و کودک‌کشی و بلای جهانی!

قضیه همین است
قضیه همین است

تقاص تو ای سروِ در خون طپیده
تقاص تو ای ملت زخم‌دیده
تقاص تو ای اشک و خون و حماسه
تقاص تو ای ناله‌ی استغاثه
تقاص تو ای مانده تنها و بی‌کس
تقاص تو ای سرزمین مقدّس
تقاص تو خشکاندن ریشه‌ی شیطنت‌ها
تقاص تو پایان دوران وحشی‌صفت‌ها
تقاص تو آزادی مملکت‌ها

قضیه همین است
قضیه همین است

قضیه همین ماندن و ایستادن
در اوج زمستان، گل تازه دادن
قضیه همین بی‌تفاوت نبودن
همین مُشت‌ها، مشت‌های تو و من
قضیه همین خستگی‌ناپذیری
دلیری دلیری دلیری دلیری
قضیه همین است، عشق و توسّل
قضیه همین است، صبر و توکّل
همین شانه در شانه، بازو به بازو
همین ربُّنا الله ثمّ استَقاموا
فداکاری و اتّحاد و شهامت
قضیه همین است، این استقامت
همین استقامت
همین استقامت
همین استقامت
همین استقامت...

ای دریغ از نام بنیامین

افشین علاء — Sun, 28 Jul 2024 08:19:00 GMT

حک شدی مانند دشنام رکیکی روی دیوار مبال جاده‌ای منفور
مانده‌ای مانند مرداری نهان در آشغال کوچه‌ای چرکین
مثل مولود پلیدی حاصل دلالی قواده‌ای منفور

ای دریغ از نام بنیامین
بر تو ای نوزادکش، ای وصله‌ی ناجور فرزندان اسرائیل
تهمت مردی کجا و تو کجا ای شرمگین از شیوه‌ی خون‌ریزی‌ات قابیل؟
روسپید از تو تمام روسپی‌ها، ای به ظاهر مرد!
ای چو خفاشان خون‌آشام شوم هرزه‌ی شبگرد
از تو خواهد ماند چون هم‌پیشه‌ات شارون
لاشه‌ی گندیده‌ای بر دامن صهیون
در دل ویرانه‌ها پوسیده چون سگ‌ماده‌ای منفور

ای نتانیاهو! نه تنها بچه‌های غزه با بغض تو می‌بالند
می‌زنندت سنگ نفرین مردم دنیا
بی‌هراس از زوزه‌‌ات چون در قفس، فردا
حبس خواهی شد
همچو گرگی پوزه‌اش پوشیده در قلاده‌ای منفور

لعنت خدا به چهره های بی طرف

مریم سقلاطونی — Sat, 09 Dec 2023 16:07:00 GMT

قصه ی تو
قصه نیست
خیال نیست
قصه ی تو
غصه ی همیشگی ست
تا ابد برای غصه ی تو
می توان گریست
گریه می کنم
برای اشک کودکان بیت لاهیا
برای بغض دختران نو عروس در جبالیا
گریه می کنم برای مادران داغدیده در رفح
گریه می کنم برای شیرخوارگان تشنه ای که زیر سنگها
به خواب مرگ رفته اند
گریه می کنم برای عکس ها و خاطرات مردمی که ذره ذره دود شد

گریه می کنم برای خنده های سوخته
گریه می کنم برای گریه های ممتد زنی که
لابلای سنگها و خاکها
در پی صدای کودکی است
گریه می کنم
برای کودکی که از صدای بمب ها و موج انفجارها
پلک های کوچکش
مدام می پرد
دستها و زانوان لاغرش
مدام لرز می کنند
گریه می کنم برای
مردمی که جای خوابشان
کلاس های مدرسه است
خوراکشان
غم است
لباس کوچک و‌ بزرگشان
لباس مردن است
گریه می کنم برای بی شمار مادران عاشقی
که مرگ را
به جای زندگی
گرفته اند در بغل
گریه می کنم برای قتل عام دردناک مردم شجاعیه
گریه می کنم

گریه می کنم
با زبان شاعرانه ی «هبه ابو ندا»
واژه واژه گریه می کنم تورا
گریه می کنم تو را و
قطعه
قطعه می نوازمت
با تمام بغض های در گلو شکسته ی هزار مادر به خاک و خون کشیده در سکوت شب
زیر حجم آتش گلوله ها
گریه می کنم
برای آخرین وداع
برای آ خرین نگاه
برای آخرین سلام
گریه می کنم برای کودکی که با دوچرخه اش به آسمان رسید
گریه می کنم برای دختری که با عروسکش
به سمت ابرهای آسمان دوید
گریه می کنم برای آن پدر
که مثل کوه بود و
استخوان پیکرش
لای سنگها و شیشه های خانه
خرد شد ...شکست
برای آن پدر
که از یگانه دخترش
فقط دو بند استخوان و
گوشواره مانده بود
گریه می کنم
برای گریه های بی صدای مادری
که جای شیر و جای نان و آب
روضه ی رباب
روضه رقیه و علی اصغر شهید را
برای نازدانه های تشنه
می گریست

قصه ی تو قصه نیست
خیال نیست
غصه ی همیشگی است
تا ابد برای غصه ی تو
می توان گریست
داغ های تو
اگر به کوه های سخت خورده بود
رشته رشته می شدند
دردهای تو
اگر به آسمان و ابرها رسیده بود
تکه تکه می شدند
::
لعنت خدا به بنیامین نتانیاهو
لعنت خدا به حاکمان بزدل عرب
لعنت خدا به هر که دردهای بی شمار مردم تو را نظاره کرد و‌ لال شد
لعنت خدا به چهره های بی طرف
لعنت خدا به بمب های فسفری
لعنت خدا به مرکاوا
لعنت خدا به جنگ

گریه می کنم برای روزهای سخت تو
گریه می کنم برای مادران دلشکسته ات
گریه می کنم برای کودکان سر بریده ات
گریه می کنم برای گیسوان سوخته
برای شیرخواره های نازنین
که دسته دسته
مثل گل
زیر بمب های فسفری
شهید می شوند
گریه می کنم برای لحظه ای که مردهای مرد تو
دست بسته و برهنه
زیر آتش گلوله
کشته می شوند
گریه می کنم برای کوچه های له شده
خانه های سوخته
پرنده های سوخته
شاخه های سوخته
گریه می کنم برای
دست های از بدن جدا شده
برای بغض کودکان از پدر جدا شده
برای آن همه پرنده ای که
در مه غلیظ بمب ها
تکه تکه در هوا رها شدند
گریه می کنم برای مرگ دسته جمعی فرشته ها
گریه می کنم
برای بی شمار دردهای تو
گریه
گریه
گریه
گریه می کنم

رویای روشن

قیصر امین پور — Mon, 30 Oct 2023 04:22:00 GMT

فرزندم!
رویای روشنت را
دیگر برای هیچ کسی بازگو مکن!
-حتی برادران عزیزت-
می ترسم
شاید دوباره دست بیندازند
خواب تو را
در چاه
شاید دوباره گرگ...
می دانم
تو یازده ستاره و خورشید و ماه
در خواب دیده ای
حالا باش!
تا خواب یک ستاره دیگر
تعبیر خواب های تو را
روشن کند
ای کاش...!

حرف درخت پیر

مریم زندی — Thu, 06 Apr 2023 05:31:00 GMT

1.
دانه ای
توی قلب کوه گیر کرده بود
داد زد
هیچ کس به داد من نمی رسد؟
کوه گفت:
می رسد
می رسد

قطره
قطره
حرف را
توی گوش آبشارها چکانده است
توی سینه اش هزار راز سربه مهر
مانده است
بی سرو صدا
ظاهرا فقط نگاه می کند
هر کسی که گفته کوه ساکت است
اشتباه می کند

3.
حتی اگر نامم
از خاطرت خط خورده باشد
حتی اگر حرفم
روح تو را آزرده باشد
اما بدان این دل پشیمان است
بخشیدن گنجشک تنها
کار درختی مهربان است

4.
فصل زمستان بود
حرف درخت پیر
توی گلویش ماند
اما تحمل کرد
فصل بهار آمد
حرف درخت پیر
تا شاخه ها گل کرد

وحی بدون حرف!

احسان کاوه — Mon, 13 Feb 2023 18:33:00 GMT

تسبیح-دانه های دعای فرشته‌ها!
رختِ سپید بخت درختان!
تأویل رمز ‌و راز حروف مقطعه!
شأن نزول آیه‌ی رحمت!
وحی بدون حرف!
عالی‌جناب برف!
از هر طرف بتاز
باز،
زمین زیر پای توست
با حکم صلح کل
در قلب کودکان،
در عمق جان پیر و جوان جا گرفته ای
فرمان-روا تویی
با پرچم سفید
جهان را گرفته ای

شرم بر شما شاعران نقشه ی بدن

محمد توکلی — Thu, 27 Oct 2022 11:51:00 GMT

شرم بر شما
شاعران نقشه ی بدن
دشمنان نقشه ی وطن
شاعران اسم رمز
سوگوار بُت
شرم بر شما

تا شبی رسید
بر سحر لگد زدید

شعرتان
چادر از سر حجاب می کِشد
چشم شسته را به خواب می کِشد
آب را به منجلاب می کِشد
شعرتان
بوی فتنه می دهد
شرم بر شما
ناکثین و قاسطین و مارقین
شرم بر تمام شاعران اینچنین

مادری سر نماز..

وای من

طبل جنگ در مصاف با بهار
شعرتان
آتشِ به جان روزگار
شعرتان
قاتل چراغ های شاه داغدار
شعرتان

ای شهید مشهد چراغ

محمود حبیبی کسبی — Thu, 27 Oct 2022 11:40:00 GMT

ای شهید بی‌گناه
ای شهید مشهد چراغ
ای شهید آستان شاه نور
ناگهان به یک گلوله و به چند قطره خون
پرکشیده‌ای به بارگاه نور

خون تو
لاله‌ای‌ست رسته از میان سنگ‌های صحن
این سرشت توست، سرنوشت توست
این بهشت توست

خون تو
گرچه سرخ بود
از نگاه خصم کوردل ولی
آن‌قَدَر نداشت رنگ
تا برای تو
خیل بی‌وطن تظاهرات بی‌محل به پا کنند
در محلۀ فرنگ
رنگ خون دل‌بخواهِ لشکر سراب
رنگ دیگری‌ست
رنگ سرخ مایلِ به تجزیه
رنگ سرخ مایلِ به ننگ

ای شهیدهای بی‌گناه
از سکوت این جماعت وطن به مزد
نه به نامتان شعارهای آتشین درست می‌شود
نه از این همه خبرگزاری دروغ
لحظه لحظه صد خبر به مقصد ترور
پست می‌شود

خونتان اگر خبر نشد
بر تن تناور وطن تبر نشد
بی‌ثمر نشد
جسم غرق خونتان
روح ما، شکوه ماست
ردّ خونتان
شاهراه ما، پناه ماست

ما همه اکبر لیلازادیم!

قیصر امین پور — Tue, 21 Sep 2021 05:34:00 GMT

باز هم اول مهر آمده بود
و معلم آرام
اسم ها را می خواند:
اصغر پورحسین!
پاسخ آمد:
حاضر
قاسم هاشمیان!
پاسخ آمد:
حاضر
اکبر لیلازاد
....
پاسخش را کسی از جمع نداد
بار دیگر هم خواند:
اکبر لیلازاد!
...
پاسخش را کسی از جمع نداد
همه ساکت بودیم
جای او اینجا بود
اینک اما، تنها
یک سبد لاله ی سرخ
در کنار ما بود
لحظه ای بعد، معلم سبد گل را دید
شانه هایش لرزید
همه ساکت بودیم
ناگهان در دل خود زمزمه ای حس کردیم
غنچه ای در دل ما می جوشید
گل فریاد شکفت!
همه پاسخ دادیم:
حاضر!
ما همه اکبر لیلازادیم!

شعر منظومه ظهر روز دهم

قیصر امین پور — Sun, 15 Aug 2021 04:13:00 GMT

روز عاشوراست
کربلا غوغاست
کربلا آن روز غوغا بود
عشق، تنها بود!
آتشِ سوز و عطش بر دشت می‌بارید
در هجوم بادهای سرخ
بوته‌های خار می‌لرزید
از عَرَق پیشانی خورشید، تر می‌شد
دم به دم بر ریگ‌های داغ
سایه‌ها کوتاه‌تر می‌شد
سایه‌ها را اندک اندک ریگ‌های تشنه می‌نوشید
زیر سوز آتش خورشید
آهن و فولاد می‌جوشید

دشت، غرق خنجر و دشنه
کودکان، در خیمه‌ها تشنه
آسمان غمگین، زمین خونین
هر طرف افتاده در میدان:
اسب‌های زخمی و بی‌زین
نیزه و زوبین
شور محشر بود
نوبتِ یک یار دیگر بود
خطی از مرز افق تا دشت می‌آمد
خط سرخی در میان هر دو لشکر بود
آن طرف، انبوه دشمن
غرق در فولاد و آهن بود
این طرف، منظومهٔ خورشیدِ روشن بود
این طرف، هفتاد سیّاره
بر مدار روشن منظومه می‌چرخید
دشمنان، بسیار
دوستان، اندک
این طرف، کم بود و تنها بود
این طرف، کم بود، اما عشق با ما بود

شور محشر بود
نوبت یک یار دیگر بود
باز میدان از خودش پرسید:
«نوبت جولانِ اسب کیست؟»
دشت، ساکت بود
از میان آسمانِ خیمه‌های دوست
ناگهان رعدی گران برخاست
این صدای اوست!
این صدای آشنای اوست!
این صدا از ماست!
این صدای زادهٔ زهراست
«هست آیا یاوری ما را؟»
باد با خود این صدا را برد
و صدای او به سقف آسمان‌ها خورد
باز هم برگشت:
«هست آیا یاوری ما را؟»
انعکاس این صدا تا دورترها رفت
تا دلِ فردا و آن‌سوتر ز فردا رفت

دشت، ساکت گشت
ناگهان هنگامه شد در دشت
باز هم سیّاره‌ای دیگر
از مدار روشنِ منظومه بیرون جَست
کودکی از خیمه بیرون جَست
کودکی شورِ خدا در سر
با صدایی گرم و روشن
گفت: «اینک من،
یاوری دیگر»
آسمان، مات و زمین، حیران
چشم‌ها از یکدگر پرسان:
«کودک و میدان؟»
کار کودک خنده و بازی‌ست!
در دل این کودک اما شوق جانبازی‌ست!
از گلوی خستهٔ خورشید
باز در دشت آن صدای آشنا پیچید
گفت: «تو فرزند آن مردی که لَختی پیش
خون او در قلب میدان ریخت!
هدیه از سوی شما کافی است!»
کودک ما گفت:
«پای من در جستجوی جای پای اوست!
راه را باید به پایان برد!»
پچ پچی در آسمان پیچید:
«کیست آن مادر، که فرزندی چنین دارد؟!
این زبان آتشین از کیست؟
او چه سودایی به سر دارد؟»
و صدای آشنا پرسید:
«آی کودک، مادرت آیا خبر دارد؟»
کودک ما گرم پاسخ داد:
«مادرم با دست‌های خود
بر کمر، شمشیر پیکار مرا بسته است!»

از زبانش آتشی در سینه‌ها افتاد
چشم‌ها، آیینه‌هایی در میان آب
عکسِ یک کودک
مثل تصویری شکسته
در دلِ آیینه‌ها افتاد
بعد از آن چیزی نمی‌دیدم
خون ز چشمان زمین جوشید
چشم‌های آسمان را هم
اشک همچون پرده‌ای پوشید
من پس از آن لحظه‌ها، تنها
کودکی دیدم
در میان گرد و خاک دشت
هر طرف می‌گشت
می‌خروشید و رَجَز می‌خواند:
«این منم، تیر شهابی روشن و شب‌سوز!
بر سپاه تیرگی پیروز!
سرورم خورشید، خورشید جهان‌افروز!
برقِ تیغ آبدار من
آتشی در خرمن دشمن»
خواند و آن‌گه سوی دشمن راند

هر یک از مردان به میدان بلا می‌رفت
در رجزها چیزی از نام و نشان می‌گفت
چیزی از ایل و تبار و دودمان می‌گفت
او خودش را ذره‌ای می‌دید از خورشید
او خودش را در وجود آن صدای آشنا می‌دید
او خدا را در طنینِ آن صدا می‌دید!
گفت و همچون شیر مردان رفت
و زمین و آسمان دیدند:
کودکی تنها به میدان رفت
تاکنون در هر کجا پیران،
کودکان را درس می‌دادند
اینک این کودک،
در دل میدان به پیران درس می‌آموخت
چشم‌هایش را به آن سوی سپاهِ تیرگی می‌دوخت
سینه‌اش از تشنگی می‌سوخت
چشم او هر سو که می‌چرخید
در نگاهش جنگلی از نیزه می‌رویید
کودکی لب تشنه سوی دشمنان می‌رفت
با خودش تیغی ز برقِ آسمان می‌برد
کودکی تنها که تیغش بر زمین می‌خورد
کودکی تنها که شمشیر بلندش کربلا را شخم می‌زد!
در زمین کربلا با گام‌های کودکانه
دانهٔ مردانگی می‌کاشت
گرچه کوچک بود؛ شمشیر بلندی داشت!
کودک ما در میان صحنه تنها بود
آسمان، غرق تماشا بود
ابرها را آسمان از پیشِ چشمِ خویش پس می‌زد
و زمین از خستگی در زیر پای او نفس می‌زد
آسمان بر طبل می‌کوبید
کودکی تنها به سوی دشمنان می‌راند
می‌خروشید و رجز می‌خواند
دستهٔ شمشیر را در دست می‌چرخاند
در دل گرد و غبارِ دشت می‌چرخید
برق تیغش پارهٔ خورشید!
شیههٔ اسبان به اوج آسمان می‌رفت
و چکاچاکِ بلند تیغ‌ها در دشت می‌پیچید
کودک ما، با دل صد مرد
تیغ را ناگه فرود آورد!
و سواران را، ز روی زین
بر زمین انداخت
لرزه‌ای در قلب‌های آهنین انداخت
من نمی‌دانم چه شد دیگر
بس که میدان خاک بر سر زد
بعد از آن چیزی نمی‌دیدم
در میان گرد و خاک دشت
مرغی از میدان به سوی آسمان پر زد

پردهٔ هفت‌آسمان افتاد
دشت، پرخون شد
عرش، گلگون شد
عشق، زد فریاد
آفتاب، از بام خود افتاد
شیونی در خیمه‌ها پیچید
بعد از آن، تنها خدا می‌دید
بعد از آن، تنها خدا می‌دید
قصهٔ آن کودک پیروز
سال‌ها سینه به سینه گشته تا امروز
بوی خون او هنوز از باد می‌آید
داستانش تا ابد در یاد می‌ماند
داستان کودکی تنها که شمشیر بلندش کربلا را شخم می‌زد!
خون او امروز در رگ‌های گل جاری‌ست
خون او در نبض بیداری‌ست
خون او در آسمان پیداست
خون او در سرخی رنگین‌کمان پیداست
این زمان، او را
در میان لاله‌های سرخ باید جُست
از میان خون پاک او در آن میدان
باغی از گل رُست
روز عاشوراست
باغِ گل، لب تشنه و تنهاست
عشق اما همچنان با ماست

در کربلا حدود نُه یا ده کودک شهید شدند، اما نام و نشان این کودک به روشنی پیدا نیست. گفته‌اند که گویا نام او«عَمرو» و پسر «مسلم بن عوسجه» یا «حرث بن جناده» بوده است. آنچه این ماجرا را زیباتر و شگفت‌تر می‌نماید این است که گویی خود نیز گمنامی را دوست‌تر داشته است، زیرا بر خلاف رسم معمول عرب که مبارزان در هنگام ورود به میدان، خود را با اصل و نسب و ایل و تبار در رجزهایشان معرفی می‌کنند، او به جای این‌که به نام و نشان و قوم و قبیله‌اش بنازد، با افتخار فریاد می‌زند:
«اَمیری حسینٌ و نِعْمَ الامیر» من آنم که امیر و مولایم حسین علیه‌السلام است و چه نیک مولایی! او خود را ذره‌ای می‌داند که می‌خواهد در خورشید عاشورا محو شود.
پس بهتر آن دیدیم که ما هم به جای تاریخ‌نگاری یا داستان‌سرایی، بیش از آن‌که نام او را بجوییم نشان او را بگوییم. چرا که از «گاف» و «لام»که در نام گل هست، نمی‌توان هیچ گلی چید یا رنگ و بویی دید و شنید و همان‌گونه که عاشورا خود در مرز زمان و مکان نمی‌گنجد او هم از محدودهٔ یک اسم و یک جسم کوچک فراتر است. او تصویری نیست که بتوان آن را در چارچوب یک قاب زندانی کرد، بلکه آینه‌ای‌ست برای بی‌نهایت تصویر!

آری آری جانِ خود در تیر کرد آرش

سیاوش کسرایی — Thu, 12 Aug 2021 05:06:00 GMT

برف می بارد
برف می بارد به روی خار و خاراسنگ
کوه ها خاموش
دره ها دلتنگ
راه ها چشم انتظار کاروانی با صدای زنگ
بر نمی شد گر ز بامِ کلبه ها دودی
یا که سوسوی چراغی گر پیامی مان نمی آورد
رد پا ها گر نمی افتاد روی جاده ها لغزان
ما چه می کردیم در کولاک دل آشفتۀ دم سرد؟
آنک آنک کلبه ای روشن ، روی تپه روبروی من
در گشودندم ، مهربانی ها نمودندم
زود دانستم که دور از داستان خشم برف و سوز
در کنار شعلۀ آتش
قصه می گوید برای بچه های خود، عمو نوروز:
گفته بودم زندگی زیباست
گفته و ناگفته، ای بس نکته ها کاینجاست
آسمانِ باز، آفتابِ زر ، باغ های گل
دشت های بی در و پیکر
سر برون آوردنِ گل از درونِ برف
تابِ نرمِ رقصِ ماهی در بلور آب
بوی خاک عطر باران خورده در کهسار
خواب گندم زارها در چشمۀ مهتاب
آمدن ، رفتن ، دویدن ، عشق ورزیدن
درغم انسان نشستن
پا به پای شادمانی های مردم پای کوبیدن
کار کردن ، کار کردن ، آرمیدن
چشم انداز بیابان های خشک و تشنه را دیدن
جرعه هایی از سبوی تازه، آب پاک نوشیدن
گوسفندان را سحرگاهان به سوی کوه راندن
همنفس با بلبلانِ کوهیِ آواره خواندن
در تله افتاده آهوبچگان را شیر دادن
نیمروزِ خستگی را در پناهِ درّه ماندن
گاه گاهی ، زیر سقف این سفالین بام های مه گرفته
قصه های در همِ غم را ز نم نم های باران ها شنیدن
بی تکان، گهوارۀ رنگین کمان را
در کنار بام دیدن ، یا شب برفی
پیش آتش ها نشستن
دل به رویاهایِ دامنگیر و گرمِ شعله بستن
آری آری زندگی زیباست
زندگی آتشگهی دیرنده پا برجاست
گر بیفروزیش رقص شعله اش در هر کران بر پاست
ورنه خاموش است و خاموشی گناه ماست
پیرمرد آرام و با لبخند
کنده ای در کورۀ افسرده جان افکند
چشم هایش در سیاهی های کومه جست و جو می کرد
زیر لب آهسته با خود گفتگو می کرد
زندگی را شعله باید برفروزنده
شعله ها را هیمه سوزنده
جنگلی هستی تو ای انسان
جنگل ای روییده آزاده
بی دریغ افکنده روی کوه ها دامن
آشیان ها بر سرانگشتان تو جاوید
چشمه ها در سایبان های تو جوشنده
آفتاب و باد و باران بر سرت افشان
جان تو خدمتگر آتش
سر بلند و سبز باش ای جنگل انسان
زندگانی شعله می خواهد صدا سر داد عمو نوروز:
شعله ها را هیمه باید روشنی افروز
کودکانم! داستان ما ز آرش بود
او به جان، خدمتگزارِ باغِ آتش بود
روزگاری بود ، روزگار تلخ و تاری بود
بخت ما چون روی بدخواهانِ ما، تیره
دشمنان بر جان ما، چیره
شهرِ سیلی خورده، هذیان داشت
بر زبان، بس داستانهای پریشان داشت
زندگی سرد و سیه چون سنگ
روز بدنامی ، روزگار ننگ
غیرت اندر بندهای بندگی پیچان
عشق در بیماری دلمردگی بیجان
فصل ها فصل زمستان شد
صحنه گلگشت ها گم شد، نشستن در شبستان شد
در شبستان های خاموشی
می تراوید از گل اندیشه ها عطر فراموشی
ترس بود و بال های مرگ
کس نمی جنبید چون بر شاخه، برگ از برگ
سنگرِ آزادگان خاموش
خیمه گاهِ دشمنان پر جوش
مرزهای ملک همچو سر حداتِ دامنگسترِ اندیشه، بی سامان
برج های شهر همچو باروهای دل، بشکسته و ویران
دشمنان بگذشته از سر حد و از بارو
هیچ سینه، کینه ای در بر نمی اندوخت
هیچ دل، مهری نمی ورزید
هیچ کس دستی به سوی کس نمی آورد
هیچ کس در رویِ دیگر کس نمی خندید
باغ های آرزو بی برگ
آسمانِ اشک ها پر بار
گرمرو آزادگان، در بند
روسپی نامردمان در کار
انجمن ها کرد دشمن
رایزن ها گِرد هم آورد دشمن
تا به تدبیری که در ناپاک دل دارند
هم به دست ما شکست ما بر اندیشند
نازک اندیشانشان، بی شرم
که مباداشان دگر روزبهی در چشم
یافتند آخر فسونی را که می جستند
چشم ها با وحشتی در چشمخانه هر طرف را جست و جو می کرد
وین خبر را هر دهانی، زیرِ گوشی، بازگو می کرد
آخرین فرمان ، آخرین تحقیر
مرز را پرواز تیری می دهد سامان
گر به نزدیکی فرود آید
خانه هامان، تنگ
آرزومان کور ، ور بپرّد دور
تا کجا؟ تا چند؟
آه کو بازوی پولادین و کو سر پنجۀ ایمان؟
هر دهانی این خبر را بازگو می کرد
چشم ها بی گفت و گویی هر طرف را جست و جو می کرد
پیرمرد اندوهگین دستی به دیگر دست می سایید
از میان دره های دور گرگی خسته می نالید
برف روی برف می بارید
باد بالَش را به پشت شیشه می مالید
صبح می آمد ، پیرمرد آرام کرد آغاز:
پیش روی لشکر دشمن، سپاه دوست، دشت نه، دریایی از سرباز
آسمان الماس اخترهای خود را داده بود از دست
بی نفس می شد سیاهی دردهان صبح
باد پر می ریخت روی دشتِ بازِ دامنِ البرز
لشکر ایرانیان در اضطرابی سخت دردآور
دو دو و سه سه به پچ پچ گِرد یکدیگر
کودکان بر بام ، دختران بنشسته بر روزن
مادران غمگین کنار در
کم کَمَک در اوج آمد پچ پچ خفته
خلق چون بحری بر آشفته
به جوش آمد ، خروشان شد
به موج افتاد
برش بگرفت و مردی چون صدف
از سینه بیرون داد
منم آرش
چنین آغاز کرد آن مرد با دشمن:
منم آرش، سپاهی مردی آزاده
به تنها تیر ترکش، آزمون تلختان را اینک آماده ، مجوییدم نسب
فرزندِ رنج و کار ، گریزان چون شهاب از شب
چو صبح، آماده دیدار
مبارک باد آن جامه که اندر رزم پوشندش
گوارا باد آن باده که اندر فتح نوشندش
شما را باده و جامه ، گوارا و مبارک باد
دلم را در میان دست می گیرم
و می افشارمش در چنگ
دل، این جامِ پر از کینِ پر از خون را
دل، این بی تابِ خشم آهنگ
که تا نوشم به نام فتحتان در بزم
که تا کوبم به جام قلبتان در رزم
که جامِ کینه، از سنگ است
به بزمِ ما و رزمِ ما، سبو و سنگ را جنگ است
در این پیکار ، در این کار
دلِ خلقی است در مشتم
امیدِ مردمی خاموش، هم پشتم
کمانِ کهکشان در دست
کمانداری کمانگیرم ، شهاب تیزرو، تیرم
ستیغ سر بلند کوه مأوایم
به چشم آفتابِ تازه رس، جایم
مرا تیر است آتش پر ، مرا باد است فرمانبر
و لیکن چاره را امروز، زور و پهلوانی نیست
رهایی با تنِ پولاد و نیرویِ جوانی نیست
در این میدان
بر این پیکانِ هستی سوزِ سامان ساز
پری از جان بباید تا فرو ننشیند از پرواز
پس آنگه سر به سوی آسمان بر کرد
به آهنگی دگر، گفتارِ دیگر کرد:
درود ای واپسین صبح، ای سحر بدرود
که با آرش ترا این آخرین بدرود خواهد بود
به صبحِ راستین، سوگند
به پنهان آفتابِ مهربانِ پاک بین، سوگند
که آرش جانِ خود در تیر خواهد کرد
پس آنگه بی درنگی خواهدش افکند
زمین می داند این را ، آسمان ها نیز
که تن، بی عیب و جان، پاک است
نه نیرنگی به کار من، نه افسونی
نه ترسی در سرم، نه در دلم باک است
درنگ آورد و یک دم شد به لب خاموش
نفس در سینه ها بی تاب می زد جوش
ز پیشم مرگ
نقابی سهمگین بر چهره می آید
به هر گام هراس افکن
مرا با دیدۀ خونبار می پاید
به بال کرکسان گرد سرم پرواز می گیرد
به راهم می نشیند راه می بندد
به رویم سرد می خندد
به کوه و درّه می ریزد طنین زهرخندش را
و بازش باز می گیرد ، دلم از مرگ بیزار است
که مرگِ اهرمن خو، آدمی خوار است
ولی آن دم که ز اندوهان، روانِ زندگی تار است
ولی آن دم که نیکی و بدی را گاهِ پیکار است
فرو رفتن به کامِ مرگ، شیرین است
همان بایستۀ آزادگی، این است
هزاران چشمِ گویا و لبِ خاموش
مرا پیکِ امیدِ خویش می داند
هزاران دستِ لرزان و دلِ پر جوش
گهی می گیردم ، گه پیش می راند
پیش می آیم
دل و جان را به زیور های انسانی می آرایم
به نیرویی که دارد زندگی در چشم و در لبخند
نقاب از چهرۀ ترس آفرین مرگ خواهم کند
نیایش را دو زانو بر زمین بنهاد
به سوی قله ها دستان ز هم بگشاد
برآ ای آفتاب! ای توشه امید!
برآ ای خوشه خورشید!
تو جوشان چشمه ای، من تشنه ای بی تاب
برآ سر ریز کن تا جان شود سیراب
چو پا در کام مرگی تند خو دارم
چو در دل، جنگ با اهریمنی پرخاشجو دارم
به موجِ روشنایی، شست و شو خواهم
ز گلبرگِ تو ای زرینه گل ، من رنگ و بو خواهم
شما ای قله های سرکش خاموش!
که پیشانی به تندرهای سهم انگیز می سایید
که بر ایوان شب دارید چشم انداز رویایی
که سیمین پایه های روز زرین را به روی شانه می کوبید
که ابر ‌آتشین را در پناه خویش می گیرید
غرور و سربلندی هم شما را باد
امیدم را برافرازید
چو پرچم ها که از باد سحرگاهان به سر دارید
غرورم را نگه دارید
به سان آن پلنگانی که در کوه و کمر دارید
زمین خاموش بود و آسمان خاموش
تو گویی این جهان را بود با گفتار آرش گوش
به یال کوه ها لغزید کم کم پنجۀ خورشید
هزاران نیزۀ زرین به چشم آسمان پاشید
نظر افکند آرش سوی شهر، آرام
کودکان بر بام
دختران بنشسته بر روزن
مادران غمگین کنار در
مردها در راه ، سرود بی کلامی با غمی جانکاه
ز چشمان بر همی شد با نسیم صبحدم همراه
کدامین نغمه می ریزد
کدام آهنگ آیا می تواند ساخت
طنین گام های استواری را که سوی نیستی، مردانه می رفتند؟
طنین گام هایی را که آگاهانه می رفتند؟
دشمنانش در سکوتی ریشخندآمیز
راه وا کردند ، کودکان از بام ها او را صدا کردند
مادران او را دعا کردند
پیرمردان چشم گرداندند
دختران بفشرده گردن بندها در مشت
همرهِ او، قدرتِ عشق و وفا کردند
آرش امّا همچنان خاموش
از شکافِ دامنِ البرز بالا رفت
وز پیِ او پرده های اشک پی در پی فرود آمد
بست یک دم چشم هایش را عمو نوروز
خنده بر لب، غرقه در رؤیا
کودکان با دیدگانِ خسته و پی جو
در شگفت از پهلوانی ها
شعله های کوره در پرواز
باد در غوغا ، شامگاهان
راه جویانی که می جستند آرش را به روی قلّه ها پی گیر
باز گردیدند ، بی نشان از پیکرِ آرش
با کمان و ترکشی، بی تیر
آری آری جانِ خود در تیر کرد آرش
کارِ صد ها صد هزاران تیغۀ شمشیر کرد آرش
تیر آرش را سوارانی که می راندند بر جیحون
به دیگر نیمروزی از پی آن روز
نشسته بر تناور ساقِ گردویی فرو دیدند
و آنجا را از آن پس
مرز ایرانشهر و توران بازنامیدند
آفتاب ، درگریزِ بی شتاب خویش
سالها بر بامِ دنیا پا کِشان سر زد
ماهتاب
بی نصیب از شبروی هایش همه خاموش
در دلِ هر کوی و هر برزن
سر به هر ایوان و هر در زد
آفتاب و ماه را در گشت
سال ها بگذشت
سال ها و باز ، در تمام پهنۀ البرز
وین سراسر قلۀ مغموم و خاموشی که می بینید
وندرونِ درّه های برف آلودی که می دانید
رهگذرهایی که شب در راه می مانند
نام آرش را پیاپی در دلِ کهسار می خوانند
و نیازِ خویش می خواهند
با دهان سنگ های کوه، آرش می دهد پاسخ
می کندشان از فراز و از نشیبِ جاده ها آگاه
می دهد امید ، می نماید راه
در برون کلبه می بارد
برف می بارد به روی خار و خارا سنگ
کوه ها خاموش
درّه ها دلتنگ
راه ها چشم انتظارِ کاروانی با صدای زنگ
کودکان دیری است در خوابند
در خواب است عمو نوروز
می گذارم کنده ای هیزم در آتشدان
شعله بالا می رود پر سوز

من به انتخاب، رای می دهم

احسان کاوه — Fri, 18 Jun 2021 07:33:00 GMT

پرچمت بلند
خاک سرخ!
سرزمین سبز!
موی و روی تو سپید باد
میهن مهین مهربان من!
انتخاب من تویی، وطن!

گرچه از عبور گهگدار گله ی گراز
خسته ای
از هجوم دار و دسته ی ملخ
از ش-کاف ها و گاف-ها و یا-و-ها،
از ف-صاد های ح-ف-نون و غ-ر و الخ
شرحه شرحه ای، ولی؛
پاره تنم!
ریشه مقاوم کهن!
انتخاب من تویی وطن!

تویی که وارث کمان آرشی
جلوه نجابت سیاوشی
جمع آب و خاک و باد و آتشی
مهد مردمان مرد سرزمین من!
مادرم! شیرزن!
تا همیشه
انتخاب من تویی وطن!

معنی دقیق سرزمین!
آب و خاک بهترین!
من به قله های قاف تو
به سروهای سربلند
به رودهای سر به زیر
به تک تک ستاره های این مسیر
من به توده های ناگزیر
رای می دهم؛
بین این همه سوال بی جواب
من به انتخاب،
رای می دهم

ما درخت باوریم
وارثان قول قیصریم:
"ریشه های ما به آب،
شاخه های ما به آفتاب می رسد"
من به ریشه های سرخ
من به شاخه های سبز
من به اعتبار روشن سپیده دم
به ائتلاف آب و آفتاب
رای می دهم

رأی می دهم به عشق

علیرضا قزوه — Fri, 18 Jun 2021 01:38:00 GMT

رأی می دهم به آدمی که غش نمی کند به سمت انگلیس و آمریکا
آدمی که کار را نداده دست کدخدا
رأی می دهم به بچه های زینبیه و حلب
رآی می دهم به اشک های نیمه شب...

رأی من جماعت بنفش و زرد نیست
رأی من به غیر رنگ درد نیست
رآی می دهم به بچه های رنج
بچه های کربلای چار و پنج
رآی می دهم به بچه های دردمند کوچه های زخمی دمشق
رأی می دهم به عشق
رأی می دهم به آدمی که هیچ وقت
تیتر اول رسانه های صهیونیست نیست
رأی من به هست، هست
رأی من به نیست نیست

ریشه های ما به آب، شاخه های ما به آفتاب می رسد ما دوباره سبز می شویم!

قیصر امین پور — Thu, 11 Feb 2021 06:49:00 GMT

ای درخت آشنا
شاخه های خویش را
ناگهان کجا
جا گذاشتی؟
یا به قول خواهرم فروغ:
دست های خویش را
در کدام باغچه
عاشقانه کاشتی؟
این قرارداد
تا ابد میان ما
برقرار باد:
چشم های من به جای دست های تو!
من به دست تو
آب می دهم
تو به چشم من
آبرو بده!
من به چشم های بی قرار تو
قول می دهم:
ریشه های ما به آب
شاخه های ما به آفتاب می رسد
ما دوباره سبز می شویم!

تکرار

محمدرضا روزبه — Sat, 06 Jun 2020 08:21:00 GMT

دوباره مثل همیشه
مداد و دفتری آوردم و
به خود گفتم
که از دلم بنویسم
- به یادگار جوانی
که همچو باد گذشت-
همیشه گفتم و
گفتم
ولی ادامه ی عمر
فقط
فقط
به تراشیدن مداد گذشت!

مزاحم

محمدعلی سپانلو — Sat, 14 Dec 2019 06:35:00 GMT

این درخت
در میان چارراه
از کجا دمیده
راه را بریده است
با اجازه ی کدام مرکز درخت ها؟

زلف هاش
با بهار می خورَد تکان
دود حمل و نقل
در مشام او
سرفه می کند
یا سلام؟

با سر پریش
زیر فکرهای سبز
«قیس عامری» ست
محو قله های برفگیر
پلک می زند
در ته نگاه او
خواب لیلی و کویر.

با سواره و پیاده حرف می زند
به تمام عابران سلام می دهد
بی جواب می دوند رنگ ها
بی خیال می روند بادها
در نگاه دختر جوان
مزاحم است یا گدا؟

شعری از مهندسان شهرساز:
«ای جمال بی حساب، روی نقشه نیستی
ذهن شهردار خسته شد
تجمل مزاحمی
چارراه کج
ای شکوفه ی خطوط منحنی...»

سبز
با عمامه ی بزرگ
کله ی بزرگ
پای لخت قهوه ای
نارون سلام می کند.

گاه گیر می‌دهد به قیمه‌ها...

محمدرضا ترکی — Wed, 04 Sep 2019 19:04:00 GMT

بیخ گوش او جهان
در مسیر انهدام
در مسیر قتل عام
در مسیر تجزیه
انتقاد او ولی
از محرّم است و تعزیه!

او اگرچه مجمع‌الجزایر بزرگ یافه‌هاست
جیغ و دادش از خرافه‌هاست!
گاه گیر می‌دهد به قیمه‌ها
گاه خیمه‌ها!

نقل چند کاسه قیمه نیست
نقل خیمه نیست
این‌همه بهانه است
ماجرای قیمت است
قصّۀ حراج غیرت است

شمر باز هم به خیمه‌‌گاه تاخته
در کفَش
تیغ واژه‌های آخته!

مرگی که می شناسم

مصطفی علی پور — Tue, 06 Aug 2019 13:41:00 GMT

با گام های کوچک آرام
وقتی که می رسد از راه
گاه
با آن ردای روشن بارانی
پنهانی
زیباترین حقیقت جاری ست،
مرگی که می شناسم.
طعم گس سپیده دمان است
وقتی که شب
-گهواره ی بلند و زلال ستارگان-
از جنبش
می مانَد،
و تو
برمی خیزی
از گیسوان خویش
ظلمت را
بین نسیم و پنجره می ریزی؛
برمی خیزد
از شرم شانه های تو می ریزد،
مرگی که می شناسم.
یک آسمان
آبی گسترده ست،
گاهی در آن
با بال های ابر
پر می گیری
گاهی
در سایه ی سخاوت خاموشش
می میری؛
مرگی که می شناسم.
آواز کودکی ست که در باد می دود
و باد می شود
آواز کودکی که
وقتی بزرگ شد،
فرهاد می شود
مرگی که می شناسم.
::
مرگی که می شناسم
تابوت کوچکی ست به رنگ چهارفصل
پیچیده در حریر غزل
پیچیده در
خون جوانِ پهلوی سهراب
کآرام
تشییع می شود
بر شانه های سوخته و سرخ آفتاب
::
آه!
وقتی زمین
تشنه ست،
حتی
دستان مهربان پدر
دشنه ست.
با این همه
مرگی که می شناسم
عطر صریح زندگی ست؛
مرگی که می شناسم
«چیزی شبیه زندگی» ست.

پیشمرگ دوستی...

مصطفی علی پور — Tue, 06 Aug 2019 13:25:00 GMT

مثل تکه ای شب ایستاده است
روی استخوان چوبی اش
و تمام خویش را
به باد داده است.
او به هر که می رود
از مقابلش
احترام می کند
هم به آن که چنگ می زند به او
هم به آن که سنگ می زند به او
سلام می کند
قلب او
اگرچه چوبی است
هر چه هست
روشنی و خوبی است
شب که می رسد
با تمام خود
در سیاهی سکوت
چشم می شود؛
شب که می رسد
خشم می شود.
او نگاهبان خاطرات زندگی ست
پیشمرگ دوستی
در مخاطرات زندگی ست
::
صبحدم که آفتاب
تیغ می زند،
سایه ی تکیده اش
تا صلات ظهر
روی خاک
دیدنی ست؛
شامگاه
شیون کلاغ های پیر
روی شانه های خسته و شکسته اش
شنیدنی ست.
گاه گاه
گرچه مثل سایه ای مخوف
باشتاب
از برابر نگاهتان عبور میک ند،
هیچ هم نباشد
این غریب،
دست کم گرازهای وحشی سیاه را
از برنجزارهای سبزتان
دور می کند... .

دل روشنی دارم ای عشق

محمدرضا عبدالملکیان — Wed, 31 Jul 2019 13:56:00 GMT

دل روشنی دارم ای عشق

صدایم کن از هر کجا می توانی

صدا کن مرا از صدف های باران

صدا کن مرا از گلوگاه سبز شکفتن

صدایم کن از خلوت خاطرات پرستو

بگو پشت پرواز مرغان عاشق

چه رازی است

بگو با کدامین نفس

می توان تا کبوتر سفر کرد؟

بگو با کدامین افق

می توان تا شقایق خطر کرد؟

مرا می شناسی تو ای عشق

من از آشنایان احساس آبم

و همسایه ام مهربانی است

و طوفان یک گل

مرا زیرورو کرد

پرم از عبور پرستو

صدای صنوبر،

سلام سپیدار

پرم از شکیب و شکوه درختان

و در من تپش های قلب علف ریشه دارد

دل من، گره گیر چشم نجیب گیاه است

صدای نفس های سبزینه را می شناسم

و نجوای شبنم

مرا می برد تا افق های باز بشارت

مرا می شناسی تو ای عشق

که در من گره خورده احساس رویش

گره خورده ام من به پرهای پرواز

گره خورده ام من به معنای فردا

گره خورده ام من به آن راز روشن

که می آید از سمت سبز عدالت

دل تشنه ای دارم ای عشق

صدایم کن از بارش بید مجنون

صدایم کن از ذهن زاینده ی ابر

مرا زنده کن زیر آوار باران

مرا تازه کن در نفس های بار آور برگ

مرا پل بزن تا سحر

تا سبد های بار آور باغ

تو را می شناسم من ای عشق

شبی عطر گام تو در کوچه پیچید

من از شعر پیراهنی بر تنم بود

به دستم چراغ دلم را گرفتم

و در کوچه عطر عبور تو پُر بود

و در کوچه باران چه یکریز و سرشار

گرفتم به سر چترباران

کسی در نگاهم نفس زد!

هر پاییز

حمیدرضا شکارسری — Thu, 18 Jul 2019 07:02:00 GMT

هر مهر
بی هیچ علت غمگینم
هر آبان
بیخود دلتنگم
هر آذر
بیهوده بی تابم
در مغزم، در قلبم انگار
تق تق تق تق تق تق غوغایی ست
هر پاییز
میخی دیگر بر تابوتم می کوبند

ما ولی برخاستیم

حمیدرضا شکارسری — Thu, 18 Jul 2019 06:59:00 GMT

بر لب جویی نشین و...
ما ولی برخاستیم
ما ولی رفتیم
بر لب صحرا نشستیم و عبور مرگ را دیدیم

بن بست ها خوبند

حمیدرضا شکارسری — Thu, 18 Jul 2019 06:58:00 GMT

بن بست ها خوبند
وقتی که دیگر ناامید ناامید
بر آخرین دیوار
سرمی گذاری اشک می ریزی
وَ آن پلاک گم شده در کوچه ای دیگر در این شهر دراندردشت
آرام خوابیده ست بر دیوار

دهقان

حمیدرضا شکارسری — Thu, 18 Jul 2019 06:54:00 GMT

ابر ملخ رسید و گذشت
دهقان
بر شانه ی نحیف مترسک
چون ابر سرگذاشت و
یک ریز گریه کرد

ولی چه فایده؟

حمیدرضا شکارسری — Thu, 18 Jul 2019 06:52:00 GMT

بچه بودم و
دست من نمی رسید
قد کشیده ام
بچه نیستم
ولی چه فایده؟
دست من هنوز هم نمی رسد به ماه

بی اعتنا به زندگی

حمیدرضا شکارسری — Thu, 18 Jul 2019 06:50:00 GMT

هر رود عابری ست
بی اعتنا به روز
بی اعتنا به شب
بی اعتنا به کوه
به جنگل
بی اعتنا به آدم ها...
ما هم
بی اعتنا به زندگی
تا مرگ می رویم

یک جاده جای آن همه کاج

حمیدرضا شکارسری — Thu, 18 Jul 2019 06:47:00 GMT

پاییز هرچه کرد
زورش به کاج ها نرسید...
یک لشکر ارّه برقی
یک روز آمدند و
فردا
یک جاده جای آن همه کاج
روییده بود بر خاک...
پاییز آن طرف تر
همراه با چنار و سپیدارها
آرام می گریست

نجیب یعنی اسب

حمیدرضا شکارسری — Thu, 18 Jul 2019 06:44:00 GMT

سوار را
به روی سکّو بردند
و جام دادند
و جام ها نوشاندند
به اسب اما
همان علوفه ی هر روز
در همان آخور
در این لغت مامه
ببه روی سردر آخور نوشته اند:
نجیب یعنی اسب

سهم ما از آسمان

حمیدرضا شکارسری — Thu, 18 Jul 2019 06:42:00 GMT

سهم ما از آسمان
موقع عبور دسته ای پرنده
فضله ای که...
باز هم غنیمتی ست

ابن سعد انتخابی دگر کرد

حمیدرضا شکارسری — Thu, 18 Jul 2019 06:36:00 GMT

ناگهان تیر خود را شکست و به زانو درآمد
پیش لبخند اصغر
حرمله گریه سر داد
ناگهان شمر فریاد زد
نه! نمی برّم این شط خون فصیح خدا را
ناگهان ملک ری سوخت
از سکه افتاد
ابن سعد انتخابی دگر کرد
ناگهان خولی از کوره یک ماه آورد
شست و بوسید
ناله اش کوفه را درنوردید
ناگهان لشکری حر
موج برداشت
کربلا بی دریغ از فرات آب نوشید
ناگهان صحنه را جامه ی سرخ پر کرد
جامه ی پاراه پاره دریده
تعزیه
نیمه کاره رها شد

من و ردپایم

حمیدرضا شکارسری — Thu, 18 Jul 2019 06:34:00 GMT

من و راه
و هرم عطش زیر باران آتش
و یک برکه ی سبز آن سوی امواج
من و سرنوشتی زمین گیر
من و گام هایی که بی من به آن سو رسیدند
و این سو
من و ردّپایم
دو خط بلند موازی

من و شوق پرواز

حمیدرضا شکارسری — Thu, 18 Jul 2019 06:31:00 GMT

من و خاک
من و شوق پرواز در آسمانی که آبی
من و دست هایی که مأیوس
و ناگاه
پس از انفجاری که موجی از اعجاز
من و خاک
من و دست هایی که انگار
دو بال بدون پرنده در آن آّی محض

دلا!

حمیدرضا شکارسری — Thu, 18 Jul 2019 06:28:00 GMT

چه آسمان زلالی
هوس نمی کنی آیا، دلا!
شهید شوی؟

گریه ات تمام شد

حمیدرضا شکارسری — Thu, 18 Jul 2019 06:25:00 GMT

ناگهان زمین چه سوت و کور شد
ناگهان زمان چه گیج و منگ ماند
ناگهان
پرکشیدی از کنار خاک
گریه ات تمام شد
غنچه ی لبت به خنده باز شد
::
آه!
آسمان
مثل گونه ات کبود
کوه
مثل پهلویت شکسته بود

مبادا بدانند

سید علی لواسانی — Thu, 18 Jul 2019 06:20:00 GMT

مبادا
مبادا بدانند
مبادا که از چشم هایت بخوانند
که دلتنگی ات را
غریبانه
در خلوتت
گریه کردی
تو
مَردی!

می رسد بهار دور از انتظار

مهدی جهاندار — Mon, 15 Jul 2019 11:37:00 GMT

انتظار
روزهای بی شماری انتظار
سال های آزگاری انتظار
آری انتظار

بهت چشم های خشک و خیره سوی جاده های مه گرفته انتظار نیست
انتظار
شوق جویبارهاست
در مسیر چشمه و درخت
دست های زیر چانه پشت شیشه های تار عنکبوت بسته انتظار نیست
انتظار
رقص رودخانه های پرطلاطم است
موقع رسیدنی به اب های بی کران
موقع وصال

ولی ولی
گاهی انتظار
تا کنار رود رفتن و
تشنه بازگشتن است
سال های سال

با شکوه و پر غرور از انتظار
خسته دل ولی صبور از انتظار
می رسد بهار
دور از انتظار

...

علی داوودی — Thu, 27 Jun 2019 14:42:00 GMT

کاشکی از آسمان خبر نداشتم
من
_که_
پر نداشتم

حیرت آور است؛ نیست؟

رضا یزدانی — Mon, 20 May 2019 18:38:00 GMT

(از تقاطع شهید احمد رسولیان که بگذری
می‌رسی درست روبروی یادمان کربلای پنج
انتهای بولوار حاج حیدر تراب
کوچه‌ی شهید فاطمی نسب:
خانه‌ی من است)
حیرت آور است؛ نیست؟
اینکه این همه شهید
بر سر تمام کوچه‌ها ی شهر ایستاده‌اند
تا نشانی مسیر خانه‌های ما شوند
اینکه این همه شهید رفته‌اند
تا بهانه‌ی ترانه‌های ما شوند

" ناگهان چه زود ... "

ابوالفضل زرویی نصرآباد — Sun, 02 Dec 2018 07:14:00 GMT

درد، درد، درد، درد
در وجود گرم و مهربان مرد
خانه کرد
مرد مهربان از این هوای سرد
خسته بود
درد را بهانه کرد

آه، آه، آه، آه
باز هم صدای زنگ و بغض تلخ صبحگاه:
_ ای دریغ آن که رفت . . .
_ ای دریغ ما، دریغ مهر و ماه
دوستان نیمه راه

رود، رود، رود، رود
رود گریه ی جماعت کبود
در فراق آنکه رفت
در عزای آن که بود

" دیر مانده ام در این سرا ..." ولی شما، عزیز!
" ناگهان چه زود ..."

مرگ بر آمریکا

محمدمهدی سیار — Sun, 04 Nov 2018 00:54:00 GMT

مرگ بر
تازیانه ها
تازیانه های بی امان
به گرده های بی گناه بردگان

مرگ بر
مرگ ناگهانی
صد هزار زندگی
-در یكی دو ثانیه-
با سقوط علم از آسمان!

مرگ بر
كشتن جوانه ها

مرگ بر
انتشار سم
در زلال رودخانه ها

مرگ بر فصاحت دروغ
مرگ بر
بوق های بووووق

مرگ بر
سیم های خاردار و كشتزارهای مین

مرگ بر
گورهای دسته جمعی و
بندهای انفرادی زمین

مرگ بر بریدن نفس
مرگ بر قفس
مرگ بر شکوه خار و خس
مرگ بر هوس
مرگ بر حقوق بی بشر
مرگ بر تبر
مرگ بر شراره های شر
مرگ بر سفارت شنود
مرگ بر
کودتای دود

زنده باد زندگيِ او
زنده باد زندگيِ من... تو... ما

یك كلام:
مرگ بر
آم...ری...كا

مرگ بر ابولهب
مرگ بر یزید و شمر و ابن سعد

مرگ بر
زاده ی زیاد
بگو بلند: بیش باد!

مرگ بر
قطعنامه های بستن فرات
قحط آب

مرگ بر
تیر مانده بر گلوی كودك رباب

مرگ بر
قتل خنده های روشن علیرضا

مرگ بر گلوله ای که خط کشید
روی خاطرات آرمیتا

یك كلام:
مرگ بر
آمریكا

ناگهان چقدر زود، دیر می شود!

قیصر امین پور — Tue, 30 Oct 2018 10:45:00 GMT

حرف های ما هنوز ناتمام...
تا نگاه می کنی:
وقت رفتن است
باز هم همان حکایت همیشگی!
پیش از آنکه باخبر شوی
لحظه ی عزیمت تو ناگزیر می شود
آی...
ای دریغ و حسرت همیشگی!
ناگهان
چقدر زود
دیر می شود!

روز مبادا

قیصر امین پور — Tue, 30 Oct 2018 10:14:00 GMT

وقتی تو نیستی
نه هست های ما
چونان که بایدند
نه بایدها...
مثل همیشه آخر حرفم
و حرف آخرم را
با بغض می خورم
عمری است
لبخندهای لاغر خود را
در دل ذخیره می کنم:
باشد برای روز مبادا!
اما
در صفحه های تقویم
روزی به نام روز مبادا نیست
آن روز هر چه باشد
روزی شبیه دیروز
روزی شبیه فردا
روزی درست مثل همین روزهای ماست
اما کسی چه می داند؟
شاید
امروز نیز روز مبادا
باشد!
وقتی تو نیستی
نه هست های ما
چونان که بایدند
نه بایدها...
هر روز بی تو
روز مبادا است!

سفرنامه با صاد

سید مهدی موسوی — Wed, 24 Oct 2018 19:37:00 GMT

پل، بهانه‌ای معلّق است
تا به اتّفاق هم از آن گذر کنیم
راه، پیش روست
تا من و تو بیشتر سفر کنیم
کوله‌پشتی من و تو در سفر پر از بهانه‌های عاشقانه است
انتخاب ما در این مسیر، پابرهنگی‌ست
ریگ‌های ناله‌خیز و خارهای تند و تیز
ردّ پای سرخ را به ارمغان می‌آورند
این‌چنین ادامه‌دادنی
خون‌بهای رفتن است!
زخم‌های ساده‌ای از این قبیل
وصله‌ی تن است!
پس ادامه می‌دهیم:
می‌رویم و می رویم
تا حقیقت مسیر برملا شود
کم، درنگ می‌کنیم
تا گلیمِ زبر جاده، نخ‌نما شود
ردّ پای سرخ‌مان
تار و پودِ فرش قرمزی شده که دستباف نیست
دار قالیِ مسافرانِ این دیار
لَنگِ نقشه و نخ و کلاف نیست
نقشه‌های دیگران اگر کشیدنی‌ست
نقشه‌های ما چشیدنی‌ست
طبق نقشه پیش می‌رویم:
راه، پیش روست
در سفر«صدای پای آب» هست
در کنار جاده، قوتِ راه هست
ـ گریه‌های شوقِ گاه‌گاه هست!ـ
می‌چشیم و می‌رویم...
ناگهان درنگ می‌کنیم
دشت‌های این حوالی آشناست
«خاطرات» نیمه‌جان، دوباره زنده می‌شوند:
ـ (واژه‌های شعر، سوی رودخانه‌ای گسیل می‌شود/ بحر شعر نو طویل می‌شود) تشنگی امان نمی‌دهد/ مشک‌های بغض‌کرده خالی‌اند/ جنگ‌ نابرابر و حماسه‌ای بزرگ.../ چند شیر و گلّه‌گلّه گرگ.../ تیغ‌های آخته/ خیمه‌های سوخته/ نیزه‌های خودفروخته/ کاروان خسته‌ی شتر/ در حصار وحشیان نان به نرخ روز خور!/ کاروان صبح زود، در مسیر شام/ با هزار ندبه و پیام ـ
دشت‌های این حوالی آشناست
سرزمین پیش رو، حیاط‌خلوتِ خداست
ما رسیده‌ایم...
این زمینِ کربلاست!
از چهل مقام و منزلی که راه آمدیم
چلّه‌چلّه اشک ریختیم
ردّ پا شدیم، نقطه‌چین شدیم...
مثل فرش قرمزی که بافتیم
لایق غبار«اربعین» شدیم!

باز نانوایی قیامت بود

میلاد عرفان پور — Sun, 13 May 2018 15:21:00 GMT

تنور و ریگ های آتشینش را!

یکی می سوخت جانش را غم نان
بر جبینش داغ حسرت بود
یکی دور از شیوع شعله ها در خواب راحت بود
به خانه آمدم با دست خالی
باز نانوایی قیامت بود

یاد عشق های بی هوس بخیر

رضا یزدانی — Wed, 11 Apr 2018 19:40:00 GMT

این؛ منم
درست بیست سال پیش
در بهشت شیطنت
با همان شلوغی یواشکی

این؛ تویی
یادگار روزهای ساده ام
بی غل و غش و دروغ
روزهای دل به هیچ کس نداده ام
روزهای آبی ام
روزگار آفتابی ام

یاد آشتیّ بعد قهرهای زودرس بخیر
یاد عشق های بی هوس بخیر

این؛ منم کنون
که زندگیّ خویش را
ساده باختم
این؛ منم که هیچ گاه با خودم نساختم

این؛ منم که روبه روی تو شبیه آینه
اگرچه تار اگرچه خسته و شکسته ام
نشسته ام
با نگاه حق به جانب و
پر از غرور و
طرز فکرهای رسمی و سیاسی ام
این؛ منم
درست بیست سال بعد
می شناسی ام؟

آه عکس کودکی

جهان به زمزمه برخاسته ست

سید علی میرافضلی — Fri, 16 Mar 2018 21:04:00 GMT

به احترام بهار
جهان به زمزمه برخاسته ست:
درخت، دریا، دشت
پرنده، باران، سنگ
تو نیز
در این طراوت جاری
برای پر زدن از خود، دلی مهیا کن!

کدام استقلال؟! کدام پيروزی؟!

مرتضی امیری اسفندقه — Thu, 01 Mar 2018 02:58:00 GMT

حضور گم شدۀ صد هزار آدم گم
حضور وحشیِ رنگ
طنين نعرۀ مسلول و خندۀ مسموم
طنين دغدغه، جنگ

يکی به عربده گفت:
درود بر آبی!
به هر کجا که رَوی رنگ آسمان آبی است

به طعنه گفت کسی با غرور و بی تابی:
ولی نبود آبی
ميان هيچ رگی خون هيچ کس هرگز
درود بر قرمز!

فضای ساده و سبز زمين آزادی
در انفجار صدای ترقه‌ها، در دود
نود دقيقه کدورت
نود دقيقه کبود

در آستانه در
غريب و غمزده طفلی کنار وزنۀ پير
به فکر سنجش وزن هزار ناموزون
و پيرمردی گنگ
تکيده
تشنه
به دنبال لقمه‌ای روزی

کدام استقلال؟!
کدام پيروزی؟!

جهان خون و خاکستر...

محمد میرزایی — Thu, 07 Sep 2017 11:01:00 GMT

جهان -این باغ وحش
این باغ وحش خون و خاکستر-
چه خاکی می کند بر سر؟

خدا در لای لای گریه های مادران بی پسر، جاری ست
خودم دیدم
خدا در چشم‌های کودکان پیداست ...

خودم در عکس ها دیدم
خدا زیر لگدهای کسی له شد ...

جهان خون و خاکستر
چه خاکی ‌می‌کند بر سر؟
سکوت است و‌ کسی دم‌ بر نمی‌آرد ...

سکوت شب
سکوت خوفناک شب

شب است و نور ماهی نیست
شب است و چشم جایی را نمی‌بیند
و غیر از انتظار صبح راهی نیست

جهان ما -شب بی ماه ما- هرچند تاریک است
اما دل نگه دارید ...
بشارت می‌دهند از شام: صبحی تازه نزدیک است

کسی خواهد رسید از راه
کسی خورشیدتر از ماه ...

شعری برای جنگ

قیصر امین پور — Tue, 05 Sep 2017 20:15:00 GMT

می خواستم
شعری برای جنگ بگویم
دیدم نمی شود
دیگر قلم زبان دلم نیست
گفتم :
باید زمین گذاشت قلمها را
دیگر سلاح سرد سخن کارساز نیست
باید سلاح تیزتری برداشت
باید برای جنگ
از لوله ی تفنگ بخوانم
- با واژه ی فشنگ -

می خواستم
شعری برای جنگ بگویم
شعری برای شهر خودم - دزفول -
دیدم که لفظ ناخوش موشک را
باید به کار برد
اما
موشک
زیبایی کلام مرا می کاست
گفتم که بیت ناقص شعرم
از خانه های شهر که بهتر نیست
بگذار شعر من هم
چون خانه های خاکی مردم
خرد و خراب باشد و خون آلود
باید که شعر خاکی و خونین گفت
باید که شعر خشم بگویم
شعر فصیح فریاد
- هر چند ناتمام -
گفتم :
در شهر ما
دیوارها دوباره پر از عکس لاله هاست
اینجا
وضعیت خطر گذرا نیست
آژیر قرمز است که می نالد
تنها میان ساکت شبها
بر خواب ناتمام جسدها
خفاش های وحشی دشمن
حتی ز نور روزنه بیزارند
باید تمام پنجره ها را
با پرده های کور بپوشانیم
اینجا
دیوار هم
دیگر پناه پشت کسی نیست
کاین گور دیگری است که استاده است
در انتظار شب
دیگر ستارگان را
حتی
هیچ اعتماد نیست
شاید ستاره ها
شبگردهای دشمن ما باشند
اینجا
حتی
از انفجار ماه تعجب نمی کنند
اینجا
تنها ستارگان
از برجهای فاصله می بینند
که شب
چه قدر موقع منفوری است
اما اگر ستاره زبان می داشت
چه شعرها که از بد شب می گفت
گویاتر از زبان من گنگ
آری
شب موقع بدی است
هر شب تمام ما
با چشم های زل زده می بینیم
عفریت مرگ را
کابوس آشنای شب کودکان شهر
هر شب لباس واقعه می پوشد
اینجا
هر شام خامشانه به خود گفته ایم :
شاید
این شام ، شام آخر ما باشد
اینجا
هر شام خامشانه به خود گفته ایم :
امشب
در خانه های خاکی خواب آلود
جیغ کدام مادر بیدار است
که در گلو نیامده می خشکد ؟
اینجا
گاهی سر بریده ی مردی را
تنها
باید ز بام دور بیاریم
تا در میان گور بخوابانایم
یا سنگ و خاک و آهن خونین را
وقتی به چنگ و ناخن خود می کنیم
در زیر خاک ِ گل شده می بینیم :
زن روی چرخ کوچک خیاطی
خاموش مانده است
اینجا سپور هر صبح
خاکستر عزیز کسی را
همراه می برد
اینجا برای ماندن
حتی هوا کم است
اینجا خبر همیشه فراوان است
اخبار بارهای گل و سنگ
بر قلبهای کوچک
در گورهای تنگ
اما
من از درون سینه خبر دارم
از خانه های خونین
از قصه ی عروسک خون آلود
از انفجار مغز سری کوچک
بر بالشی که مملو رویاهاست
- رویای کودکانه ی شیرین -
از آن شب سیاه
آن شب که در غبار
مردی به روی جوی خیابان
خم بود
با چشم های سرخ و هراسان
دنبال دست دیگر خود می گشت
باور کنید
من با دو چشم مات خودم دیدم
که کودکی ز ترس خطر تند می دوید
اما سری نداشت
لختی دگر به روی زمین غلتید
و ساعتی دگر
مردی خمیده پشت و شتابان
سر را به ترک بند دوچرخه
سوی مزار کودک خود می برد
چیزی درون سینه ی او کم بود ....
اما
این شانه های گرد گرفته
چه ساده و صبور
وقت وقوع فاجعه می لرزند
اینان
هر چند
بشکسته زانوان و کمرهاشان
استاده اند فاتح و نستوه
- بی هیچ خان و مان -
در گوششان کلام امام است
- فتوای استقامت و ایثار -
بر دوششان درفش قیام است
باری
این حرفهای داغ دلم را
دیوار هم توان شنیدن نداشته است
آیا تو را توان شنیدن هست ؟
دیوار !
دیوار سرد سنگی سیار !
آیا رواست مرده بمانی
در بند آنکه زنده بمانی ؟
نه !
باید گلوی مادر خود را
از بانگ رود رود بسوزانیم
تا بانگ رود رود نخشکیده است
باید سلاح تیز تری برداشت
دیگر سلاح سرد سخن کارساز نیست...

آبروی ده ما را بردند

قیصر امین پور — Sun, 06 Aug 2017 04:07:00 GMT

آسمان تعطیل است

بادها بیکارند

ابرها خشک و خسیس
هق هق گریه ی خود را خوردند
من دلم می خواهد

دستمالی خیس

روی پیشانی تب دار بیابان بکشم

دستمالم را اما افسوس

نان ماشینی

در تصرف دارد

......

آبروی ده ما را بردند!

برای لحظه های ساکت بقیع

حمیدرضا شکارسری — Mon, 03 Jul 2017 00:25:00 GMT

نیافریده اند شانه های کوه را
مگر برای گریه های آسمان
که دم به دم نبودن نگاه آبی تو را بهانه می کند
و دشت را نیافریده اند
مگر برای باد
که پشت این حصار
به انتشار غربت غریب تو مسافری همیشگی ست

نیافریده اند گریه را
مگر برای چهره ی کبود
و ماه را
مگر برای روشنایی مزار بی نشان تو

نیافریده اند آه را
مگر برای لحظه های ساکت بقیع
مرا مگر برای شعر
و شعر را مگر مدیحه خوان، سیاه پوش تو

و مرگ را نیافریده اند
مگر در انتهای جستجوی زرد ما که تا کنار سبز تو نمی رسد
و زرد می شود

جنگ خیالی

بیوک ملکی — Mon, 26 Jun 2017 01:01:00 GMT

«گُمب و گُمب و گُمب»
این صدای چیست؟
سر به سوی آسمان بلند می کنم
در میان آسمان
یک طرف،
اسب های ابری سیاه
یک طرف
لشکر بزرگ باد
صف کشیده اند روبروی هم.

تیغ ها و نیزه ها بلند می شوند
برق نیزه ها کمند می شوند
ابرها
با صدای طبل های خود
جنگ را شروع می کنند
بادهم
با سپاه خود
گرمِ کارزار می شود
با هجوم بادها، سپاه ابر
رفته رفته تارومار می شود.

آسمان که چشم باز می کند
باز هم ستاره ها
چکّه
   چکّه
       می چکند
           در میان چشمه ها
کاشکی دل تمام خاکیان
مثل چشمه ها پر از ستاره ی زلال بود
کاشکی
جنگ های روی خاک هم
مثل شعر من، فقط خیال بو

طبق نصّ یک کتاب کهنه، قوم برگزیده اید

محمدرضا ترکی — Thu, 22 Jun 2017 00:29:00 GMT

چند روز پیش
بزدلانه
کودکان غزّه را
در "شجاعیه"
به خون کشیده اید!
آفرین!
واقعا که در شهامت و شرف پدیده اید
چشم بد به دور
قوم برگزیده اید!

از شما شریف تر کسی ندیده ام
جز جماعتی که کارشان
ماستمالی سیاه کاری شماست
چون به جیب هایشان رسیده اید!

اوج انتقاد و اعتراض این گروه
در برابر تمامی قساوت شما
گاه اخم ساده ای ست
گاه ژست پرافاده ای ست
مثل اینکه "بس کنید جنگ را
بس کنید نام و ننگ را
بس کنید بارش گلوله ی تفنگ را..."
بی که واقعاً بیان شود
کودکان غزّه اند
یا شما که در میان خاک و خون تپیده اید!

این گروه در برابر ستم همیشه بی طرف
این جماعت سیاه رو، ولی یقه سفید
مانده ام که ساقه ی چغندرند
در مسیر باد
یا که برگ بید؟!

این فقط خیالِ عصرگاهی من است

آرش پورعلیزاده — Sun, 11 Jun 2017 02:46:00 GMT

روزهای کاغذی عبور می‌کند

هفته‌های بی‌دلیل
هفته‌های دائماً شبیهِ هم
به پیش می‌رود
یک‌نفر غریبه
عصرها در ایستگاهِ غمزده
خیال می‌کند به کیش می‌رود
من خیال می‌کنم
هوای آفتابیِ تو را
من خیال می‌کنم
آبیِ تو را
*
دیده‌بوسیِ فرودگاه و مرد
اولینِ نوازشِ نسیم
دیده‌بوسیِ دوچرخه‌های دوره‌گرد
قرن‌هاست
جاده‌ها به نخل‌های خسته می‌رسد
قرن‌هاست
در تشنّجِ مورّخان
جاده‌ها مرا به شهرِ باستانی «حریره» می‌بَرَد
یک کُنار سالخورده در کِنار من
نشسته‌است
در دو سوی «جاده‌ی جهان»
«لور»های قدبلند
مثل راهبان معبد مقدس ایستاده‌اند
قرن‌ها قناریانِ تشنه را
این قناتِ بی‌قرار
از دوچشمِ خویش آب می‌دهد
*
کشتی به گِل نشسته
مثل یک پدربزرگ مهربان
شادمانی مرا نظاره می‌کند
لاک پشت پیر
آن‌طرف به ماهیان زینتی
اشاره می‌کند
کیش را به دست‌های کوچک تو
می‌توان شبیه کرد
کاش
ترس‌های کهنه‌ی سِمِج رهایمان کنند
*
کاشکی جهان کمی شبیه کیش بود
ـ امن و آفتابی و صبور ـ
از کدام جاده
از کدام مرز بگذریم؟
کی به خانه می‌رسیم؟
در فرودگاهِ آن‌طرف
پاسپورتِ چندتا پرنده را گرفته‌اند؟
پشتِ آب‌های این‌طرف
چندتا پری به اشتباه مرده‌اند؟
از خلیجِ خسته‌ی عَدَن
چند نامه آمده؟
آی آهوان!
آهوان امنِ «جاده‌ی جهان»!
چندتا شهید تازه از منامه آمده؟
چند انفجار در دمشق؟
آی آفتابی ادامه‌دار!
از تو پس چرا نمی‌شود نوشت؟
*
کاشکی جهانِ خسته از صدای انفجار
روی ساحل سپید صلح
آفتاب می‌گرفت
حیف‌حیف
این فقط خیالِ عصرگاهی من است
من به تو
جز میان نقشه‌ها
جز میان تورهای کاغذی
در ستون روزنامه‌ها
سفر نمی‌کنم

من ناخوشم داروي من راز و نياز است

عرفان نظرآهاری — Fri, 02 Jun 2017 12:52:00 GMT

شيطان

اندازه يک حبّه قند است

گاهي مي افتد توي فنجانِ دلِ ما

حل مي شود آرام آرام

بي آنکه اصلاً ما بفهميم

و روحمان سر مي کشد آن را

آن چاي شيرين را

شيطانِ زهرآگينِ ديرين را

آن وقت او

خون مي شود در خانه ی تن

مي چرخد و مي گردد و مي ماند آنجا

او مي شود من

طعم دهانم تلخِ تلخ است

انگار سمي قطره قطره

رفته ميان تار و پودم

اين لکه ها چيست؟

بر روح سر تا پا کبودم!

اي واي پيش از آنکه از اين سم بميرم

بايد که از دست خودت دارو بگيرم

اي آنکه دارو خانه ات

هر موقع باز است

من ناخوشم

داروي من راز و نياز است

چشمان من ابر است و هي باران مي آيد

اما بگو

کي مي رود اين درد و کي درمان مي آيد؟

شب بود اما

صبح آمده اين دوروبرها

اين ردّ پاي روشن اوست

اين بال و پرها

لطفت برايم نسخه پيچيد:

يک شيشه شربت آسمان

يک قرصِ خورشيد

يک استکان ياد خدا بايد بنوشم

معجوني از نور و دعا بايد بنوشم

خبر دارم بهار بهترینی هست!

سید علی میرافضلی — Thu, 11 May 2017 19:40:00 GMT

خبر دارم که در فردای فرداها
بهار ِ بهترینی هست.

دری را می‌گشایی:
پشت آن، درهای دیگر هم
خبر دارم
گشوده می‌شود آن آخرین در هم.

بهاری پشت آن در
لحظه‌ها را می‌شمارد باز
و هر قفلی
کلیدی تازه دارد باز.

من از دیروزهایِ رفته دانستم
که در امروز ِ ما تقدیر ِ فردا آفرینی هست
خبر دارم
بهار بهترینی هست!

خلق و خوي وحشي دبير زيست...

سید جواد میرصفی — Mon, 01 May 2017 19:19:00 GMT

لکنت معلم زبان فارسي ،

وقت استرس گرفتن از شنيدن صداي گاو و گوسفند
در سکوت بچه ها!

حسرت و حسادت معاون و مدير مدرسه
به بد دهاني دبير بي رياي دين و زندگي!

چهره ي شکسته ی دبير ورزشي که دايما خمار بود!

ناله کردن معلم حساب و جبر
از فشار روزگار مثل قبر
خلق و خوي وحشي دبير زيست

گاه گاه
تنگ مي شود دلم
براي روزهاي پر تناقضي که نيست

مي شود دوباره ، روي تخته ي سياه

با گچ سپيد ،شعرهاي م. اميد را نوشت؟!

يا که در رديف آخر کلاس

بي حواس بي حواس
پشت ميز خسته ي کنار پنجره نشست و
قاه قاه

به ياد خنده هاي روزهاي مدرسه گريست؟!

این روزها که می گذرد...

قیصر امین پور — Fri, 28 Apr 2017 07:24:00 GMT

این روزها که می گذرد، هر روز
احساس می کنم که کسی در باد
فریاد می زند
احساس می کنم که مرا
از عمق جاده های مه آلود
یک آشنای دور صدا می زند
آهنگ آشنای صدای او
مثل عبور نور
مثل عبور نوروز
مثل صدای آمدن روز است
آن روز ناگزیر که می آید
روزی که عابران خمیده
یک لحظه وقت داشته باشند
تا سربلند باشند
و آفتاب را
در آسمان ببینند
روزی که این قطار قدیمی
در بستر موازی تکرار
یک لحظه بی بهانه توقف کند
تا چشم های خسته خواب آلود
از پشت پنجره
تصویر ابرها را در قاب
و طرح واژگونه جنگل را
در آب بنگرند
آن روز
پرواز دست های صمیمی
در جستجوی دوست
آغاز می شود
روزی که روز تازه ی پرواز
روزی که نامه ها همه باز است
روزی که جای نامه و مهر و تمبر
بال کبوتری را
امضا کنیم
و مثل نامه ای بفرستیم
صندوق های پستی
آن روز آشیان کبوترهاست
روزی که دست خواهش، کوتاه
روزی که التماس، گناه است
و فطرت خدا
در زیر پای رهگذران پیاده رو
بر روی روزنامه نخوابد
و خواب نان تازه نبیند
روزی که روی درها
با خط ساده ای بنویسند:
«تنها ورود گردن کج، ممنوع»
و زانوان خسته ی مغرور
جز پیش پای عشق
با خاک آشنا نشود
و قصه های واقعی امروز
خواب و خیال باشند
و مثل قصه های قدیمی
پایان خوب داشته باشند
روز وفور لبخند
لبخند بی دریغ
لبخند بی مضایقه ی چشم ها
آن روز
بی چشمداشت بودن لبخند
قانون مهربانی است
روزی که شاعران
ناچار نیستند
در حجره های تنگ قوافی
لبخند خویش را بفروشند
روزی که روی قیمت احساس
مثل لباس
صحبت نمی کنند
پروانه های خشک شده، آن روز
از لای برگ های کتاب شعر
پرواز می کنند
و خواب در دهان مسلسل ها
خمیازه می کشد
و کفش های کهنه سربازی
در کنج موزه های قدیمی
با تار عنکبوت گره می خورند
روزی که توپ ها
در دست کودکان
از باد پر شوند
روزی که سبز، زرد نباشد
گل ها اجازه داشته باشند
هر جا که دوست داشته باشند
بشکفند
دل ها اجازه داشته باشند
هر جا نیاز داشته باشند
بشکنند
آیینه حق نداشته باشد
با چشم ها دروغ بگوید
دیوار حق نداشته باشد
بی پنجره بروید
آن روز
دیوار باغ و مدرسه کوتاه است
تنها
پرچینی از خیال
در دوردست حاشیه ی باغ می کشند
که می توان به سادگی از روی آن پرید
روز طلوع خورشید
از جیب کودکان دبستانی
روزی که باغ سبز الفبا
روزی که مشق آب، عمومی است
دریا و آفتاب
در انحصار چشم کسی نیست
روزی که آسمان
در حسرت ستاره نباشد
روزی که آرزوی چنین روزی
محتاج استعاره نباشد
ای روزهای خوب که در راهید!
ای جاده های گمشده در مه!
ای روزهای سخت ادامه!
از پشت لحظه ها به در آیید!
ای روز آفتابی
ای مثل چشم های خدا آبی!
ای روز آمدن!
ای مثل روز، آمدنت روشن!
این روزها که می گذرد، هر روز
در انتظار آمدنت هستم!
اما
با من بگو که آیا، من نیز
در روزگار آمدنت هستم؟

باري اگر دوباره درآيي ...

قیصر امین پور — Sun, 23 Apr 2017 21:25:00 GMT

با ريگ‌هاي رهگذر در باد
با بوته‌هاي خار
در خيمه‌هاي خسته بخوانيد
در دشت‌هاي تشنه
با اهل هر قبيله بگوييد
لات و منات و عزي را
ديگر پاك و عزيز مداريد
اين ماه و مهر را مپرستيد
اينك ماهي دگر برآمد و خورشيد ديگري
آه اي امين آمنه ايمان!
باري اگر دوباره درآيي
روي تو را
خورشيدها چنان‌كه ببينند
گل‌هاي آفتاب‌پرست تو مي‌شوند
اي آتش هزاره زرتشت
از معبد دهان تو خاموش!
اي امي امين!
ميلاد تو ولادت انسان است
انسان راستين
آن شب چه رفت با تو، نمي‌دانم
شايد
خود نيز اين حديث نداني
با تو خدا به راز چه مي‌گفت؟
باري تو خود اگرنه خدا گونه‌اي بوده‌اي
يارايي كلام خدا را نداشتي!
گر بعثت تو سبب عصمت نبود
آنك چگونه عصمت را
تا موسم بلوغ نبوت رساندي؟
ميلاد تو اگرنه همان عصمت بود!
هان اي پرنده مهاجر
آنك پرنده‌اي كه به هجرت رفت
بي آن‌كه آشيانه تهي ماند
آن شب مشام خالي بستر
از بوي هجرت تن او پر بود
اما به جاي او
ايثار
زير عباي خوف و خطر خوابيد
تا چشم‌هاي خويش فرو بست
گفتي
آيينه تمام‌نماي خدا شكست!
آه اي يتيم آمنه ايمان!
دنيا يتيم آمدنت بود
دنيا يتيم رفتنت آمد!
خيل فرشتگان
با حسرتي ز پاكي جبرآلود
در اختيار پاك تو حيرانند
تو
اسطوره‌اي ز نسل خداياني؟
يا از تبار آدمياني؟
ترديد در تو نيست
در خويش بنگريم و ببينيم
آيا خود از قبيله انسانيم؟
در وقت هر نماز
من با خدا سخن ز تو بسيار گفته‌ام
بس مي‌كنم دگر كه تو را بايد
تنها همان خدا بسرايد

و اسبان عاشق که بی عشق برگشته بودند

محمدرضا عبدالملکیان — Sun, 16 Apr 2017 03:37:00 GMT

عطش بود و آتش

و آیینه می سوخت در تشنه کامی

و می سوخت بال کبوتر

و بیداد می کرد زنجیر در پای فریاد

و من تشنه بودم

عطش بود و آتش

به لب تاول بادهای کویری

و چشم پرستو که می سوخت

در شعله ی شن

و دست دروگر

که با دست نامردمی ها درو شد

و من تشنه بودم

عطش بود و آتش

و بر شانه ی سبزه سنگینی مرگ

و زخم ملخ بر گلوگاه گندم

و بر شانه ی شوق

تیغ شقاوت

و بی باری باغ

و بی رحمی باد

و بی داد طوفان

و من تشنه بودم

عطش بود و آتش

و من مانده بودم

و زین های خالی

و زین های خونین

و اسبان عاشق

که بی عشق برگشته بودند

عطش بود و آتش

و پیغام باران از آن سوی بیداد

و این سو، من و زین خالی

و این سو، من و زین خونین

و اسبان عاشق

و آن سوی دیوار آتش

سرود سحرخیز باران

سرودی چه روشن

سرودی چه نزدیک

اذان بود و بیداری شب

و یک آسمان راز باران

و میل شگرف شکفتن

و من اسب را گفته بودم

و پل بستم از دل

و دریا مرا دید

و از سمت رویش

کسی با اشارت مرا خواند

و معنای یک گل مرا زیر و رو کرد

سراپا عطش

از کمین گاه آتش

من و شیهه ی اسب با هم گذشتیم

و دریا به من آفرین گفت

و من جوشش چشمه ها را شنیدم

و با طعم باران نفس تازه کردم

و گفتم که دریا مرا می شناسد

و من عشق را گفته بودم

و من فرصت خارها را

وجین کردم از خویش

و من از گلوگاه گل

رُسته بودم

و من تاول سال های عطش را

ز تن شسته بودم

سطر سطر زندگي گزارش قيامت است

عرفان نظرآهاری — Sun, 19 Mar 2017 07:10:00 GMT

سالنامه ی جهان

ماهنامه ی زمين و آسمان

روزنامه هاي صبح و عصر را مرور مي کنم

باز هم خبر

باز هم خلاصه اي

از هزار سال اتفاق هاي دور و بر

باز خط به خط نشانه و علامت است

سطر سطر زندگي گزارش قيامت است

باز هم مصاحبه

بين آدم و عدم

بين آنچه مي رود به باد

دم به دم

باز سرمقاله اي به خطِ مرگ

باز عکس هاي آن و اين

باز پنج شنبه ها و جمعه ها

نه، تمام روزهاي هفته

روزِ واپسين

اول او و آخر او

بعد تا ابد هميشه نقطه چين...

باز آگهي

با من قدم بزن

سید علی میرافضلی — Thu, 16 Mar 2017 16:59:00 GMT

ای حس و حال نو
با من قدم بزن
در ذهن کوچکم
این کهنه های تازه نما را
به هم بزن

یادداشت های درد جاودانگی

قیصر امین پور — Sat, 04 Mar 2017 05:12:00 GMT

پس کجاست؟
چند بار خرت و پرت های کیف باد کرده را
زیر و رو کنم؛
پوشه ی مدارک اداری و گزارش اضافه کار و کسرکار
کارت های اعتبار
کارت های دعوت عروسی و عزا
قبض های آب و برق و غیره و کذا
برگه ی حقوق و بیمه و جریمه و مساعده
رونوشت بخشنامه های طبق قاعده
نامه های رسمی و تعارفی
نامه های مستقیم و محرمانه ی معرفی
برگه ی رسید قسط های وام
قسط های تا همیشه ناتمام...
پس کجاست؟
چندبار
جیب های پاره پوره را
پشت و رو کنم:
چند تا بلیط تا شده
چند تا اسکناس کهنه و مچاله
چند سکه ی سیاه
صورت خرید خوار و بار
صورت خرید جنس های خانگی...
پس کجاست؟
یادداشت های درد جاودانگی؟*

*اشاره به کتابی است از اونامونو فیلسوف، شاعر و نویسنده ی اسپانیایی که با قلم بهاء الدین خرمشاهی به همین نام ترجمه شده است.

دردهای پوستی کجا... درد دوستی کجا

قیصر امین پور — Thu, 16 Feb 2017 04:41:00 GMT

دردهای من
جامه نیستند
تا ز تن در آورم
چامه و چکامه نیستند
تا به رشته‌ی سخن درآورم
نعره نیستند
تا ز نای جان بر آورم

دردهای من نگفتنی
دردهای من نهفتنی است

دردهای من
گرچه مثل دردهای مردم زمانه نیست
درد مردم زمانه است
مردمی که چین پوستینشان
مردمی که رنگ روی آستینشان
مردمی که نام‌هایشان
جلد کهنه‌ی شناسنامه‌هایشان
درد می‌کند

من ولی تمام استخوان بودنم
لحظه‌های ساده‌ی سرودنم
درد می‌کند

انحنای روح من
شانه‌های خسته‌ی غرور من
تکیه‌گاه بی‌پناهی دلم شکسته است
کتف گریه‌های بی‌بهانه‌ام
بازوان حس شاعرانه‌ام
زخم خورده است

دردهای پوستی کجا؟
درد دوستی کجا؟

این سماجت عجیب
پافشاری شگفت دردهاست
دردهای آشنا
دردهای بومی غریب
دردهای خانگی
دردهای کهنه‌ی لجوج

اولین قلم
حرف حرف درد را
در دلم نوشته است
دست سرنوشت
خون درد را
با گلم سرشته است
پس چگونه سرنوشت ناگزیر خویش را رها کنم؟

درد
رنگ و بوی غنچه‌ی دل است
پس چگونه من
رنگ و بوی غنچه را ز برگ‌های تو به توی آن جدا کنم؟

دفتر مرا
دست درد می‌زند ورق
شعر تازه‌ی مرا
درد گفته است
درد هم شنفته است
پس در این میانه من
از چه حرف می‌زنم؟

درد، حرف نیست
درد، نام دیگر من است
من چگونه خویش را صدا کنم؟

آب تان نبود، نان تان نبود، انقلاب تان دگر چه بود؟

قادر طهماسبی (فرید) — Mon, 30 Jan 2017 20:50:00 GMT

این بهار بهمنی، برای عاشقان خجسته باد
انفجار نور و روشنی، برای عاشقان خجسته باد
آی بازماندگان نسل اولین عشق
آی نسل دومین و سومین و نسل چندمین...
این درخت سیب را
این پدیده غریب را، درست بنگرید
این درخت یعنی انقلاب درد
یعنی اجتماع داغ، یعنی اعتلای عشق
یعنی انفجار نور و روشنی بهار بهمنی
یعنی انقراض فقر، انهدام بی عدالتی
باد چنگ اگر زند به موی این درخت
سیل اگر سفر کند به سوی این درخت
دست باد بسته باد و پای سیل خسته باد
آی وارثان آن حماسه ی بزرگ، آن درخشش عظیم
آن شکوه ماندگار
عشق های آتشین و موج های بی قرار و گریه های بی امان
لرزش زمین و آسمان زیر گام های استوار عاشقان
روزهای بی غبار
روزگار کوچ هر پرنده ای که بوی عشق را شنید
روزهای با شهادت آشنا شدن گریستن
با چنین بهانه زیستن
روزهای التماس نامه خواستن ز مادر و پدر، گریختن
رضا شدن
روزهای آفتابی جدا شدن، گریستن، رها شدن
راهی قرارگاه کربلا شدن به راه عشق نازنین فدا شدن
ماندگار باد بر کتاب ذهن روزگار
برگ های زرنوشت سرنوشت ما
پوپک خبرنگار من که این خطوط سرخ را به پَر نوشت
بر درخت باور شما نشسته باد
آی نسل چندمین درد
این درخت نازنین سیب را
وین پدیده ی غریب را
کز تراکم امید و ازدحام میوه وجود خم شده است
خوب بنگرید و باز بنگرید!
بسته دیده اید و باز بنگرید!
پیش تر به چشم نیم باز دیده اید
چشم وا کنید و از دریچه ای تمام باز بنگرید
این درخت سیب، وین پدیده ی غریب
در زمین این زمان درخت روزی شماست
این درخت آشیانه عدالت است
هر یک از شما پرندگان نسلِ عشق را در آن
جایگاه روشنی است
نام هر یک از شما جوانه ها
روی لاله برگ های آن نوشته است
چشم و دست دشمنان این درخت بسته باد
ای جوانه های شور و اشتیاق
آی نسل دومین و سومین و چندمین، شما
این درخت را
در نهال کودکی ندیده اید
این عروس لاله پوش وصل
این بهار چارفصل
این درخت سیب های لاله فام و این سخاوت تمام را
در هلال کودکی ندیده اید
این عدالت نهفت را که جفت نیست در زمین
(هر که گفت غیر از این دروغ گفت
فکر مفت کرد، حرف مفت گفت
این گزاره بود در نهاد او:
سنگ تا پرنده مفت، سیب مفت و خنده مفت
هرگز این چنین مباد)
آی وارثان آن حماسه بزرگ
ای جوانه های فصل چندمین این بهار
پای این درخت
کز شکوفه های آتشین لبالب است
خون نسل اولین عشق ریخته است
نسل اولین عشق را
پای این درخت
سر بریده اند
ریشه های این حریق سبز و رویش بلند
تا به شرق شور و غرب دور، از شمال تا جنوب
تا بعید و ناپدید، یک نفس دویده است
سیب های این درخت را شمرده ای
سهم هر کسی
بر لب پیاله برگ های آن نوشته است
سهم هر کسی از این درخت کم شود
عدل صید هر شکم شود
دزد را شکار می کنیم
دیو یا فرشته است، در قرارگاه عاشقان
زنگ سار و ننگ سار می کنیم
سیب سار و سنگ سار می کنیم
عدل پهلوان ز دام مکر جسته باد و رسته باد
آی نسل چندمین
نسل اولین تان کجاست
من ز نسل اولین نشانه ام
یادگار عاشقانه ام
از کتاب عاشقانه ها
وز حکایت غریب ناله های عاشقان
یک ترانه ام
داستان نسل اولین عشق را بشنوید از زبان من
نسل اولین نهال این درخت سیب را
در غروب بهمنی سیاه
در طلوع بهمنی سپید
بهمنی بزرگ
در میان برف کاشتند
تاج و ماج و تخت و پخت و شاه و چاه
زیر بهمن خروش اولین عشق ماند
دفن شد
آب شد
زیر خاک رفت
خون عاشقان اولین
طلسم این سه اسم را شکست: تخت و تاج و شاه
آی نسل سرفراز بشنوید
گرچه پیش تر شنیده اید یا که خوانده اید
باز بشنوید، بشنوید آن چنان که حالتان خطر کند
پوپک خیالتان به آن زمان سفر کند
تا که بنگرید عاشقان در آن زمان
کار کوچکی نکرده اند
باری این نهال سیب را
وین پدیده ی غریب را
مردی از سلاله پیمبران
از تبارآخرین رسول، آن بزرگ ماندگار
از بهشت کربلا به این زمین و سرزمین داغدار
کوچ داده است
ای فدای راه او که سوی کربلاست
جان زائران و سائرانِ دل شکسته باد
آی عاشقان
من برای پاگرفت این درخت
کار درخوری نکرده ام
سهم من از این درخت اندک است
یعنی انتظار من کم است
سهم کوچکی برای من افاقه می کند
دفع فقر و فاقه می کند
معده منِ شکسته دل، حجیم نیست
کوچک است کاسه غذای من
یا کم است اشتهای من
سهم در نظر گرفته عشق اگر برای من به دیگری دهید
من گرسنه نیستم
آن که دیگ بسته بر شکم گرسنه است
معده حجیم
یعنی آسیای او
کیسه بزرگ و ارتجاعی عجیب اشتهای او
دیگ بادکرده غذای او
سهم صدهزار بلکه چند صد هزار عاشق گرسنه را
می کند طلب
می کشد همیشه انتظار
انتظار گفتم انتظار!
انتظار این شکم درشت ها
این گروه نابکار
از ظهور و از حضور آن بزرگ نازنین چنین
حکایتی است:
فکر می کنند او ستاره غذاست
یا کفیل اشتهاست
این شکم درشت های زن پرست و تن پرست
این پلشت های اهرمن پرست
عاشقان! ز دور دست هم
دستکی بر آتشک نداشته اند
بلکه بر هلاک ما ز پشت سر
دشنه بوده اند
چون حرامیان به خون ما
تشنه بوده اند
من شنیده ام به گوش خویش بارها و بارها
از زبان این الاغ ها و طوطیان کوک کرده در فرنگ و
در فرارگاه غرب
این سه جمله پلشت را:
آب تان نبود
نان تان نبود
انقلاب تان دگر چه بود؟
گر چه در جوابشان شکفته ام چو لاله ها و
گفته ام، باز هم پیاله ها
ساقی سوالتان کجاست؟
حالتان چه می کند؟
روزتان به خیر و خواب نیم روزتان
باز هم که شاد خورده اید
باد و باده را زیاد خورده اید
مهر اتحاد هم که خورده اید
آی زخم های آب دیده باورم چه می کنید؟
دود و دم در این میان چه می کند؟
باد و باده خورده اید و باد کرده اید و خواب باد دیده اید
راه نو گناه نو
چاه نو مبارک است
اشتباه نو مبارک است
راستی کلاه نو مبارک است
گرچه اندکی گشاد می زند
داد می زند که تازه است
هر چه هست بهتر از قراضه است! ای گرازها
باز هم به من بگو چرا
جانماز آب می کشی؟
تا گراز هست و بی نماز
پاک نیست جانمازها
این بهار بهمنی، برای عاشقان خجسته باد
انفجار نور و روشنی خجسته باد

ابراهیم در آتش

محمدمهدی سیار — Thu, 17 Dec 2015 07:07:00 GMT

پیر سپید موی سیه فام!
میراثدار رنج هزاره
ای کوه داغدار!
آتشفشان بغض هماره

اینک مبارکت
تاوان مهر حیدر کرار!
او گفته بود خود:
گر کوه دوستدار من آید
صد پاره می شود!
اینک مبارکت
در زیر سنگ واقعه ذکر احد احد

ای پیر! نام بت شکنی داری
بر تو سلام باد
وین آتش همیشه بر ابراهیم
برد و سلام باد

_{منبع: صفحه ی اینستاگرام شاعر}

ای برف!... ای شگرف!

محمدمهدی سیار — Mon, 07 Dec 2015 06:22:00 GMT

هوهو زنان بیا نفست حق!
پیر سپیدجامه رقصان!
ای برف!... ای شگرف!
آن کثرت همیشگی شیء و رنگ را
یک باره از بسیط زمین پاک کرده ای
کولاک کرده ای!

باز هم محرم است

علی داوودی — Sat, 17 Oct 2015 06:23:00 GMT

آب؛ يك اشاره است
جانب تو را
يا امام

عاشقان به يك اشاره اكتفا كنند
رو به كربلا كنند:
السلام...

باز هم محرم است

علی داوودی — Sat, 17 Oct 2015 06:19:00 GMT

شب دوباره -بي صدا-
از كنار آن مغازه رد شدم
گوشواره
گاهواره
...
...
- كوفيان به خواب رفته‌اند!

باز هم محرم است

علی داوودی — Sat, 17 Oct 2015 06:12:00 GMT

تا هميشه پرسشي ست بي‌جواب
-آب!

باز هم محرم است

علی داوودی — Sat, 17 Oct 2015 06:12:00 GMT

راوي نخست:
چشمه اي و تشنه اي و دشنه اي
اين خلاصه ی هر آن چه بود!
راوي درست:
مي وزد هنوز از گلوي او سرود
رود رود...

باز هم محرم است

علی داوودی — Sat, 17 Oct 2015 06:11:00 GMT

گاه حرمله
با دو چشم بسته اش به من نگاه مي‌كند
گاه
شمر بي هراس من
راه مي‌رود
شمر در لباس من...

باز هم محرم است

علی داوودی — Sat, 17 Oct 2015 06:11:00 GMT

برزخم
- در ميانه بهشت و دوزخم-
با يزيد يا حسين ؟
-: يا حسين!

باز هم محرم است

علی داوودی — Sat, 17 Oct 2015 06:11:00 GMT

در كلاس
روي تخته ی سياه
دست تو خطوط سرخ را
انتخاب کرد
ذهن كودكانه‌ام ولي
باز فکر آب کرد

باز هم محرم است

علی داوودی — Sat, 17 Oct 2015 06:11:00 GMT

بين اين همه سكوت
مثل شعر نا تمام
دشنه‌ام هنوز
داد مي‌زند كه تشنه ام هنوز
تشنه تا به روز انتقام

میزبان نانجیب...

عذرا رشیدنژاد — Tue, 29 Sep 2015 08:23:00 GMT

موج روی موج

می رسد به اوج

سیل بی امان حاجیان نیمه جان

باز می رسند

فوج فوج از آسمان، فرشتگان

زخم روی زخم

داغ پشت داغ

چینش غریب کیف و کفش تازه در اتاق دختری که در مسیر مدرسه

باز هم گرفته از پدر سراغ

کودکی که روبروی دفترش

نشسته بی چراغ

زخم روی زخم

داغ پشت داغ

دخترک نشسته رو به روی دفتر جدید

باورش نمی شود که زیر هجمه ی مدادها

بشکند مدادرنگی سپید

...

آن طرف تر از صدا و دوربین و نور

دور و دور

دور از انعکاس عینک رسانه های کور، در یمن

کودکی نشسته بر سر جنازه ی پدر

سنگ می زند به خواب اهرمن

کودکی که سهمش از کتاب و درس

اشک بود و ترس

اخم بود و اخم

داغ پشت داغ

زخم روی زخم

ننگ بر جماعت فریب

میزبان نانجیب...

ربنا!

خدای کعبه! آتنا شکیب!

العجل غریب آشنا

کربلا شده، منا

شناسنامه

قربان ولیئی — Sun, 13 Sep 2015 10:43:00 GMT

از ما
تا مرگ
تنها
یک برگ

روایت

قربان ولیئی — Sun, 13 Sep 2015 10:42:00 GMT

عطشان ترین حواری تو
باری فرات بود
بر ما ببخش
ـ ما راویان تشنگی خویش ـ
چشمان تو
حقیقت آب حیات بود

هر هق هقی برای تو بی شبهه حق حق است

قربان ولیئی — Sun, 13 Sep 2015 10:42:00 GMT

می گریمت
سینای سینه ام
از زمزم کلام خداوند پر شده است
هر هق هقی برای تو
بی شبهه حق حق است
قطعاً
سبزینه ی بهشت
مرهونِ مهربانیِ سیّال خونِ توست

نشستیم کز جاده گردی برآید

اسماعیل امینی — Sat, 12 Sep 2015 00:34:00 GMT

از این جاده باید بیاید
از این جاده ی خفته در مه
از این جاده ی رفته تا ماه
از این جاده ی رفته تا عمق رؤیا
از این جاده ی رُفته در باد
از این جاده ی شسته در ابر و باران
نشستیم
نشستیم کز جاده گردی برآید
و ز آن گرد، مردی، نبردی
برآمد غباری
به شوق ایستادیم
به شوق ایستادیم و از آن غبار
بسی جاده آمد پدید
بسی جاده های جدید

سال های سال

علی چاوشی — Wed, 09 Sep 2015 11:10:00 GMT

سال های سال
سبزی و صفای باغ او شدم
من چه هیزم تری به باغبان فروختم
که حال
هیزم اجاق او شدم؟

چشم به راه

حامد محقق — Wed, 26 Aug 2015 13:50:00 GMT

سال ها
در کنار جاده ها و راه ها
ایستاده اند
چشمشان به راه یک پرنده
یک کلاغ
تیر های چوبی چراغ

یاد تو

حامد محقق — Wed, 26 Aug 2015 13:49:00 GMT

یاد تو
پشت پنجره نشست
مثل یک کبوتر سفید
با صدای در
پر زد و پرید

بغض آسمان

حامد محقق — Wed, 26 Aug 2015 13:38:00 GMT

آسمان
بغض کرده است
از میان ابرها
رود های خشک را
نگاه می کند

بال های مادرم

حامد محقق — Wed, 26 Aug 2015 13:30:00 GMT

دور گنبد طلا
یک کبوتر سفید
گرم چرخ خوردن است
بال های او
رنگ چادر نماز مادر من است

شبی پرکار طی شد

اسماعیل امینی — Mon, 24 Aug 2015 10:34:00 GMT

شبی پرکار طی شد
همچنان در خواب سنگین شهر بی فریاد
به خانه می رسد جلّاد
بار خستگی بر دوش
چراغ خانه اش روشن
چراغ خانه های دیگران خاموش

و آنگاه باز...

اسماعیل امینی — Mon, 24 Aug 2015 10:18:00 GMT

...باری
حیات انسان
چونان قصیده ای ست
با گریه ای در آغاز
و آنگاه در فواصل ابیات
تجدید مطلعی
و آنگاه باز...

هزار، پا

بیوک ملکی — Wed, 19 Aug 2015 12:21:00 GMT

در پیاده رو
هرچه چشم کار می کند
فقط
پا شکار می کند

چشم های دوره گرد من، در این پیاده رو
پا به پای عابران رهگذر
عبور می کند
چند مرد، آن طرف
کودکی فقیر را
از کنار یک مغازه دور می کنند
در پیاده رو هزار، پا
در هزار کفش
تند و با شتاب می رسند و می روند

این هزار، پا
آن هزارپای کوچک و قشنگ را به یاد من می آورند
آن هزارپای کوچکی که صبح
از کنار رختخواب من گذشت

همچنان به کفش ها نگاه می کنم
چند جفت کفش کهنه روبروی من
مکث می کنند
باز، می شود صدای من بلند:
«واکس می زنم»

یک نفر از آن میان
داد می زند:
«زود جمع کن برو
این بساط را از این پیاده رو!»

آی!
ای هزار پای کوچک و قشنگ!
کاشکی تو لااقل به پای خود
کفش داشتی

مورچه ها

بیوک ملکی — Wed, 19 Aug 2015 12:19:00 GMT

صبح که سرمی کشد از روزنه ها آفتاب
مورچه های سیاه
صف به صف از لانه ها
قصد سفر می کنند
می گذرند از سر هر صخره ای
چابک و پرجنب و جوش
می کشند
دانه ی سنگین به دوش.

مورچه ها
از گذری تنگ، کنار درخت
نرم گذر می کنند.
خسته نخواهند شد از کار سخت
چون که به هم می رسند
خستگی راه را
با خبری تازه و یک بوسه به در می کنند

کلاغ پر

بیوک ملکی — Wed, 19 Aug 2015 12:16:00 GMT

شب رسید

مادر و مادر بزرگ

محسن و پروانه و ناهید و من

گرم بگو و بخند:

«سار پر

باز پر

هدهد و گنجشک

کبوتر

کلاغ

جغد دلازار پر

یا به غلط

مار پر»

صبح شد

خاک دهان باز کرد

گفت: «پر

شهر پر

کوچه پر

سنگ و گل و شیشه پر

باغ هم از ریشه پر»

ظهر شد

مادرم از گوشه ی ویرانه خواند:

«عشق پر

خانه پر

محسن و پروانه پر»

زند گی باغچه

بیوک ملکی — Wed, 19 Aug 2015 12:11:00 GMT

پنجره ی خانه ی ما بسته بود
آن طرف شیشه ها
باغچه، بی های و هوی
شاخه ها
منتظر قیل و قال
قُمری روی درخت
لالِ لال

دست باد
پنجره را باز کرد
پنجره تا باز شد،
ناگهان
حنجره ی قُمری روی درخت
چشمه ی جوشانی از آواز شد
باز هم
زندگی باغچه آغاز شد

راه

بیوک ملکی — Wed, 19 Aug 2015 12:07:00 GMT

در پیاده رو

گم شده میان جنگل شلوغ دست و پا

نگاه من

مثل این پسر که گیج مانده است و داد می زند:

«مادر مرا ندیده اید؟»

از صدای گریه های او

کاسه های چشم من پرآب می شود

با اشاره ی پدر به راه خود ادامه می دهم ولی

همچنان به ردّپای اشک های او نگاه می کنم

ناگهان

مادرش ز راه می رسد

بال می کشد به سوی او

بوسه می زند به روی او

صورت پسر پر از شکوفه های ناز می شود

در پیاده رو

چند غنچه بر لبان عابران

باز می شود

رو به راه می کنم

یک قدم نرفته، خشک می شوم

داد می زنم:

«پس پدر کجاست؟»

دعا

بیوک ملکی — Wed, 19 Aug 2015 12:04:00 GMT

«الهی بمیرم برایت!
الهی بمیرم برایش!»

برای همه، مرده مادربزرگم
همیشه، برای همه

الهی نمیرد!

پیراهن پرواز

بیوک ملکی — Wed, 19 Aug 2015 11:57:00 GMT

مثل کبوتر به هوا می پرم
می روم
این طرف و آن طرف پشت بام
کوچه به زیر پر و بال من است
پر زدن از بام به بامی دگر
هرشب و هرروز خیال من است

منتظرم تا که بیاید نسیم
باز مرا پربدهد تا به اوج
تا بشوم قاطی یک فوج سار
پربزنم آن طرف شاخسار

مادرم از خانه مرا باز صدا می زند:
«پس تو کجا رفته ای؟
باز هوایی شدی!
خشک شده پیرهنت روی بند؟
پیرهنت را بیار
یکسره ابری ست هوا،
زود باش!»

می وَزَد آهسته نسیمی خنک
می رود
در تَنَم
او پر پرواز به من می دهد
کَم کَمَک
می روم
داخل پیراهنم
پیرهنم بال زنان می پرد از روی بند
می پرم
با پر و بال خیال
روی سیم
پیش دو تا یاکریم

اهل محلّه همه با هم مرا
با سر و با دست نشان می دهند
خرّم و خوشحال، برایم همه ی بچّه ها
دست تکان می دهند

کوچه، چه کوچک به نظر می رسد
بازهم
می پرم از روی سیم
می روم
آن طرف ابرها
بعد هم از روی ابر
شیرجه ای می زنم
با دو معلّق وسط آسمان
مثل معلّق زدن قوطی «محمود خان»
می پرم
روی درختی بزرگ

باز می آید نسیم
یک دهن آواز به من می دهد
با دم گرمش همه ی شاخه ها
رقص کنان همهمه سر می دهند
چون که شب
جشن عروسی به پاست
در کجا؟
خانه ی هاجر که گل سرسبد روستاست

باید از این جا بروم زودِ زود
سوی بام
می شنوی؟
پر شده در هرکجا
بوی شام
شام عروسی چه قَدَر خوش مزه ست!

می پرم از عالم خواب و خیال
می روم
سوی بند
بند رخت

ناگهان
بادی ازآن دورها
می وَزَد
پیرهن شسته را
می کَنَد از روی بند
می بَرَدَش در حیاط
می زندش بر درخت
مادرم
پیرهن سرخ قشنگ مرا
مثل سیب
می کند از شاخه ها
می برد
سوی حوض
باز صدا می زند:
«بر سر بامی هنوز؟
خسته شدم بس که صدایت زدم!
پیرهنت را ببین!
خوب شد؟»

خوب شد!
چون که نبودم خودم
داخل پیراهنم!

سنگ، سنگ نیست...

محمدرضا عبدالملکیان — Tue, 04 Aug 2015 02:45:00 GMT

سنگ، سنگ نیست

پشتِ حرفِ سنگ

حرف دیگری است

این صبورِ پُر صلابتی

که قد کشیده تا قرابتِ قرون

این همیشه ساکت

این سرود زنده

این حقیقت درون

زندگی، همین کوه رو به روست

این سپیدِ سربلند

این نشانه ی شکوهمند

این که تا هنوز و تا همیشه

با زلال آسمان

گرم گفتگوست

زندگی همین درخت های دره

این چهار چشمه

این عقیل

این هنوز هم غریب

زندگی همین

بچه های کوه و دره

این هماره مردم نجیب

زندگی همین هوای حیرت است

آن جوانه ای که چشم بسته

بی قرارِ فصلِ فرصت است

این اشاره

این اشاره ای که می شود

آن بنفشه ای که می رسد

آن بهانه ای که بر بنفشه تاب می دهد

زندگی همین تبسم طبیعت است

سنگ، سنگ نیست

این کبودِ برف پوشِ چشمه جوش

زندگی همین

کوه پر سخاوت است

چارچشمه ای که

چشم های تابناک دره است

زندگی همین

چند خانه

آن چراغ دور

زندگی همین

چند خانه

آن چراغ دور

زندگی همین

روستای ساده و صبور

این نهال

آن درخت های ریشه بسته

زیر سینه سار کوه

این بلند

این ترانه خوانِ ساکت

آن طنینِ پرشکوه

سنگ، سنگ نیست

زندگی همین سه حرف

ردِ تُردِ دست های آیه

روی بافه های برف

رو به رو بهار

در پی شکفتنی دوباره است

زندگی، همین اشاره است

باد...

سید علی میرافضلی — Thu, 25 Jun 2015 07:43:00 GMT

باد
با خود می‌برد، ما را
ناگهان
ما را به خود می‌آورد
باران

هنوز فرصت هست

محمدرضا عبدالملکیان — Wed, 29 Apr 2015 03:33:00 GMT

هنوز فرصت هست

برای دیدن یک گل

هنوز فرصت هست

هنوز می شود آیینه را تماشا کرد

و خط کشید به روی خطوط ناروشن

هنوز می شود از خانه تا خیابان رفت

و چشم را به تماشای واقعیت برد

نگاه کن!

هجوم وسوسه ی میدان

و آرزوی فروش دو پاکت سیگار

چگونه غربت مردان روستایی را

گره زده است به آغاز بی سرانجامی

و چشم مزرعه می سوزد

و چشم مزرعه در انتظار کسی است

که بند حادثه او را ز روستا دزدید

کسی که دور شد از روزهای بذرافشان

و ردپای طلوع گیاه را گم کرد

نگاه حادثه می گوید

کسی به فکر شکفتن و خوشه دادن نیست

دو پاکت سیگار

برای گریه ی گل های روستا

کافی است

هنوز فرصت هست

هنوز می شود از چشم های بارانی

دری گشود به معنای اولین خورشید

و پشت حوصله ی عشق زندگانی کرد

نگاه کن شاعر

هنوز روشنی نام یک ستاره ی سبز

چراغ کوچه ی ماست

چراغ کوچه ی ما را چرا نمی بینی

هنوز شعر تو از جنس مهربانی نیست

هنوز کودک امسال با تو بیگانه است

تو مانده ای و حصار هماره ی عادت

تمام دغدغه ات یک فصاحت موهوم

و سنگچین قوافی

نگاه کن شاعر

تو مانده ای و حصار بلند بی خویشی

تو مانده ای و هجوم مکنده ی تصویر

تو مانده ای و صدایی که اهل عاطفه نیست

تو مانده ای و غم «حجم»

تو مانده ای و غم «موج»

تو مانده ای و سراب

نگاه کن شاعر

هنوز شعر به «اخوانیات» مشغول است

و چشم های تو غمناک زخم انسان نیست

و چشم های تو در جستجوی عشق نبود

و چشم های تو در کوچه های شهر نگشت

و دست عاطفه هرگز تو را نچرخانید

هنوز فرصت هست

هنوز می شود از دست خالی یک مرد

غم شبانه ی یک خانه را سراغ گرفت

هنوز می شود از پله های درمانگاه

برای دیدن اندوه شهر بالا رفت

و صبر کرد و نشست

و مثل آینه پر پر شد

و سطر اول یک شعر می شود آغاز

برای دیدن خوبی

برای خوب شدن

برای خیمه زدن در نگاه یک کودک

هنوز فرصت هست

هنوز می شود از خانه تا خیابان رفت

و چشم را به تماشای واقعیت برد

نگاه کن

چگونه می رمد از من نگاه کودکی ام!

به جستجوی کسی باشیم

کجاست گمشده ی من؟

هنوز می شود آینینه را تماشا کرد

و خط کشید به روی خطوط ناروشن

زندگی یعنی همین کار

عرفان نظرآهاری — Sun, 12 Apr 2015 05:01:00 GMT

يک دانه ی کور

بي آنکه دنيا را ببيند

در لاي آجرهاي يک ديوار، گم بود

در آن جهان تنگ و تاريک

با باد و با باران غريبه

دور از بهار و نور و مردم بود

اما مدام احساس مي کرد

بيرون از اين بن بست

آن سوي اين ديوار، چيزي هست

اما نمي دانست، آن چيست

با اين وجود او مطمئن بود

اين گونه بودن زندگي نيست

هي شوق، پشت شوق

در دانه رقصيد

هي درد، پشت درد

در دانه پيچيد

و ديگر او در آن تن کوچک نگنجيد

قلبش ترک خورد

و دستي از نور

او را به سمت ديگري بُرد

وقتي که چشمش را به سوي آسمان وا کرد

يک قطره خورشيد

يک عمر نابينايي او را دوا کرد

او با سماجت

بيرون کشيد آخر خودش را

از جرز ديوار

آن وقت فهميد

که زندگي يعني همين کار

گوش کن؛ فروردین!

صادق رحمانی — Thu, 19 Mar 2015 07:55:00 GMT

اخرین برگ افتاد

از درخت اسفند

بر سر سفره ی صبح

تپشی سرخ در آن پیله ی لبریز از آب

لکنت ثانیه ها

گوش کن؛

فروردین!

خدایا! دلم را...

سید علی میرافضلی — Tue, 17 Mar 2015 13:38:00 GMT

خدایا! دلم را
به آغاز سرسبزیِ خاک
به آغاز یک فصلِ نو باز گردان
خدایا!
مرا با بهاری دگرگونه آغاز گردان!

پُشت هر بارانی...

سید علی میرافضلی — Sun, 22 Feb 2015 08:28:00 GMT

هیچ لبخندی نیست
که به یک ذهـنیت ساده
مسـیرش برسد
پُشت هر بارانی
مـِه سنگــــینی هست.

وقتی که نیستی

سید علی میرافضلی — Sun, 22 Feb 2015 08:27:00 GMT

وقتی که نیستی
حس می‌کنم که پنجره، دیوارِ دیگری است
حس می‌کنم که مزﮤ باران، عوض شده ست.

خبر اینکه: ... باید بیایی!

سید علی میرافضلی — Sun, 22 Feb 2015 08:24:00 GMT

خبر اینکه: لبریز بارانم امروز
خبر اینکه: دلتنگِ دلتنگِ دلتنگ
خبر اینکه: ... باید بیایی!

حواست به لبخند غمگین من نیست

سید علی میرافضلی — Sun, 22 Feb 2015 08:22:00 GMT

حواست به لبخند غمگین من نیست
و باران
برایِ خودش کوچه‌ها را...

نگاه توست

سید علی میرافضلی — Sun, 22 Feb 2015 08:20:00 GMT

همین بارانِ آهسته
همین نجوایِ گنجشکان
همین عطری که می‌آید ؛
نگاه توست.

هر که باران باشد

سید علی میرافضلی — Sun, 22 Feb 2015 08:15:00 GMT

هر که باران باشد
روی چشم همه ی پنجره ها جا دارد.

و تو آن سخاوتی که می توان، در پناه آن گریست...

ایرج قنبری — Mon, 16 Feb 2015 04:00:00 GMT

زیستن
در پناه سایه ات گریستن
با تمامت یقین
کاش
قلب ها
با سلام خاک آشنا نبود
ساده بود و سبز بود
مثل چشمه های روشن زلال
و خدای را
بی دریغ می سرود
::
ای خیال اجتناب ناپذیر!
از قبیله ی کدام سبزجامه ای
کافتاب
زائر نگاه توست
کهکشان برابر تو کوچک است
ای ستاره ی شکوهمند!
با تو
باید از بهار گفت
از پرنده
از درخت
و تو آن سخاوتی
که می توان
در پناه آن گریست...
::
بی قراری کبوتران برای توست
ابرها به دست بوسی ستاره می روند
باغ ها به دست بوسی بهار
و نگاه من که برکه ی مکدّری ست
دست بوس عشق توست
::
آستان تو
سرسرای آشتی ست
در مقابل تو می توان خلاصه شد
سبز شد
شکوفه داد
رنج تو
ادامه ی جراحت دل من است
ای بزرگوار
معنویت بهار
از نگاه توست
بی تو خاک
قحطی بنفشه است
قحطی درخت
سبزه
رود
ای غریب آشنا
در کجای آسمان دمیده ای
کاین چنین پرندگان به سوی تو
شوقناک
بال می زنند
::
با کبوتری که در دل من است
اعتماد
در نگاه من
بیشتر شکوفه می کند
باغ آفتاب
دیدنی است
باغ آیه های روشن خدا
::
در حریم عشق گام می زنیم
پر تپش تر از نسیم
با اراده ای سترگ
غربت زمین
غربت دل است
ای ستاره ی شکوهمند!
با تو می توان به روشنی رسید

مادر سلام، خانه ات آبادان

محمدرضا عبدالملکیان — Mon, 09 Feb 2015 07:07:00 GMT

مادر، سلام

خانه ات آبادان

گفتم که خانه ات؟

در نامه ی تو خواندم و دانستم

بیداد زخم ظالم موشک

سقف گلین خانه ی ما را

به خاک ریخت

مادر غمت مباد

که پاهای ما به پاست

دست تو، دست من

دست هزار من

می سازد و دوباره می آغازد

هر آنچه را که تیر فتنه می اندازد

گفتی:

«آن شب که موشک آمد و ویران کرد»

«مریم به خواب بود»

«فردا فقط عروسک خونینش»

«بر جای مانده بود»

«یک هفته بعد نیز

یک پیرمرد

دست به خون نشسته ی مریم را

از قلب سبز باغچه ی سرخ خانه اش

در لا به لای گریه ی گل ها جست»

«مظلوم کوچکم

اینگونه در شقاوت ظلمی بزرگ

سوخت»

مادر غمت مباد که تاریخ جنگ ما

با خون پاک و روشن مریم

نوشته خواهد شد

با دل، نگاه کن

تاریخِ پُر تلالو مظلومان

سرشار از شکفتن مریم هاست

این نامه را

از جبهه ی جنوب

از سرزمین زخمی خوزستان

با خون پاک و روشن مریم

با خون پر تلاطم کارون

با خون کرخه می نویسم و می گویم:

مادر غمت مباد

اینجا حضور روشن ایثار

جاری تر از تلاطم کارون است

مادر، اینجا ستاره ها همه روشن

اینجا ستاره ها همه نزدیک

در یک شب حماسه و حمله

بر بام خاکریز

گرمای یک ستاره ی قرمز را

من با دو دست خویش چشیدم

دیروز

در هُرم آفتاب و آتش جبهه

یک زن به سن و سال تو را دیدم

گفتم: سلام مادر

چرخی زد و به شوق نگاهم کرد

در التهاب گونه ی او

قد کشید اشک

گفتا: «شهید شد»

«با کرخه نور تا دل دریا رفت»

«مثل صدای اوست، صدایت»

«او پاره ای ز پیکر من بود»

«نه

من پاره ای ز پیکر او بودم»

مادر

این نامه یک اشارت کوتاه

از سرزمین نور و نخل و پرنده است

از سرزمین زخمی خوزستان

از سرزمین راز شهادت

از سرزمین فرصت پرواز

اینجا، فرصت برای نوشتن زیاد نیست

خشم تفنگ منتظر پنجه ی من است

مادر

چشم انتظار باش

خداحافظ